VI

,,Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać.''

Antoine de Saint- Exupery

-Ale ja nie chcę. – jęknęłam przeciągle, patrząc z błaganiem w oczach na moje przyjaciółki. Stanowczość wypisana na ich twarzach jednak uświadamiała mi, że sprzeciw nic tutaj nie zdziała. – To nie mój świat w ogóle. Mam iść tam, żeby ściany podpierać?

-Jak na naszą przyjaciółkę stanowczo za rzadko przebywasz poza domem. Mówię ci, w klubie może wpadnie ci ktoś w oko. – odpowiedziała mi Miśka, wyciągając ku mnie czarne buty na wysokich koturnach. Spojrzałam na nią w ostatnim przypływie żalu jednak popatrzyła na mnie z politowaniem i poruszyła ręką, potrząsając trzymanymi botkami.

-No dobra, już ubieram. – westchnęłam. Powoli podeszłam do lustra i przeraziłam się, patrząc jak wyglądam. Odbicie przedstawiało dziewczynę w przeraźliwie podtapirowanych włosach, ubraną w top na ramiączkach, krótkie spodenki i ciemne rajtuzy. Na top zarzuciłam podaną mi skórzaną kurtkę. Przerażenie sięgnęło zenitu, gdy spojrzałam na swoją twarz. –Przecież to nie ja jestem.

Oczy obrysowane grubo czarną kredką, do tego błyszczący cień na powieki i ogniście czerwone usta.

-Co ja Wam takiego zrobiłam? Wydaje mi się, że w takim stroju to ja pod latarnię powinnam się wybrać, nie do klubu. – jęknęłam i pomknęłam po torebkę, wołając, że o czymś zapomniałam. W pokoju szybko zapakowałam do niej płyn do demakijażu i długie ciemne legginsy. Mój czyn na szczęście pozostał niezauważony.

Wyszłam na chłodne, kwietniowe powietrze, już tęskniąc za domem i niemiłosiernie się garbiąc. W ubraniu, które dla mnie wybrały, może pasowałam do ich wyglądu, ale nigdy nie lubiłam wyróżniać się z tłumu, a teraz zwracałam na siebie ogromną uwagę. Dopiero zaczynało się ściemniać, więc mijałyśmy wielu ludzi, którzy obcinali nas spojrzeniami. Miśka i Zocha jakoś się tym nie martwiły, ale ja czułam się jak w obcej skórze.  Odetchnęłam głęboko, gdy już dotarłyśmy na miejsce. Ochroniarz wpuścił nas do środka i chwilę później nie słyszałam już nic oprócz nieustającego dudnienia głośników. Skierowałyśmy się do baru, gdzie Miśka załatwiła nam trzy drinki po zniżce od znajomego barmana. Podała mi kolorowy napój, o nazwie, której nie dosłyszałam, ja jednak niemrawo zamieszałam w nim rurką.

-Nie mam ochoty alkohol. – jęknęłam cicho, czując że mój sprzeciw raczej nie jest pożądany.

-A co, będziesz soczek pomarańczowy pić? Proszę cię Ala, rozkręć się trochę. – powiedziała Miśka, zanim porwał ją do tańca jakiś wysoki blondyn.

-Nie rób tego, jeśli nie chcesz. Nie będziemy cię przecież zmuszać. – odpowiedziała dyplomatycznie Zośka, która chwilę później także znikła w falującym na parkiecie tłumie.

Wbijałam spojrzenie w swojego drinka, zastanawiając się, jak wytrzymam kolejne godziny w miejscu, którego nie darzyłam sympatią, gdy na krzesło obok mnie usiadł ciemnowłosy facet. Wyglądał na jakieś trzydzieści lat. Zamówił drinka i odezwał się, obdarzając mnie śnieżnobiałym uśmiechem:

-Cześć maleńka. Ty tu tak sama?

-A widzisz kogoś jeszcze? – zapytałam ironicznie. Przy kolesiu ubranym w przyciasny jak na moje oko T-shirt czułam się nieswojo, dlatego też włączyłam swój tryb ,,wrednej Ali.’’ W odpowiedzi ciemnowłosy zaśmiał się. Przysunął się bardzo blisko, aby dokładnie słyszeć co mówię, a ja w wydychanym przez niego powietrzu poczułam alkohol. Koleś najwidoczniej miał za sobą nie jednego już drinka.

-Miła jesteś. – w odpowiedzi spojrzałam na niego ze zmarszczonymi brwiami. Hmm… naprawdę? Czyżby alkohol aż tak wypaczał zmysły? Jego ręka niebezpiecznie kierowała się w stronę mojego uda. Złapałam ją w locie za nadgarstek i położyłam na blacie baru, posyłając mu wrogie spojrzenie.

-Nie dotykaj mnie. – warknęłam. Koleś jednak nie bardzo się przejął i chwilę później nasze twarze dzieliły centymetry. – Nie rozumiesz po polsku?

W odpowiedzi już praktycznie stykaliśmy się policzkami. Zerwałam się z krzesła i spojrzałam na niego, stojąc w dość bezpiecznej odległości. Wyglądał na lekko zdezorientowanego, a mimo to wstał i zaczął zbliżać się w moim kierunku. Złapał mnie za nadgarstek. Poczułam przypływ adrenaliny, a nogi trzęsły mi się jak galareta. Spojrzałam na dłoń, którą zaciskałam na szklance jak desce ratunku. Z wściekłością chlusnęłam w faceta kolorową cieczą, po czym zabrałam torebkę i zniknęłam w tłumie tańczących, starając się odnaleźć moje przyjaciółki. Koniec tej zabawy. Gdy jednak nigdzie ich nie dostrzegłam, wbiegłam wręcz do pomieszczenia oznakowanego jako toaleta i zamknęłam się w jednej z kabin. Ściągnęłam shorty i rajtuzy, praktycznie je z siebie zdzierając. Emocje buzowały w mojej głowie i z całej siły starałam się utrzymać jako taką równowagę psychiczną. Torebkę rzuciłam na niezbyt czystą podłogę, po czym wyciągnęłam z niej legginsy i wciągnęłam je na siebie. Wyszłam z kabiny i rzuciłam się wściekła i roztrzęsiona do umywalki, po czym z pewną satysfakcją spoglądałam, jak maska, którą miałam na twarzy spływa wraz z wodą. Wytarłam twarz i pożyczyłam od malującej się obok dziewczyny szczotkę, po czym doprowadziłam włosy do normalności. Zignorowałam jej spojrzenie, zapięłam kurtkę prawie po szyję i wyskoczyłam na parkiet. 

Wydawało mi się, że mignęła mi czerwona głowa Miśki, dlatego pokierowałam się w jej kierunku, jednak zanim do niej dotarłam, znikła. Zrezygnowałam więc z dalszego szukania i z trudem przepchałam się do wyjścia, aby później z ulgą wdychać świeże, chłodne powietrze. Minęłam grupę czekających na wejście okropnie wysokich facetów i wraz z ostatnim oddechem mojej pewności siebie, zadarłam głowę, by spojrzeć na jednego z nich.  Ze zdziwieniem rozpoznałam w nim atakującego tutejszego klubu. On także mi się przyglądał,  po czym klepnął swojego kolegę, którego także kojarzyłam z telewizji i Internetu, mruknął coś.

-A my się nie znamy? – spojrzałam w jego niebieskie oczy.

-Hm, nie wydaje mi się. – mruknęłam zawstydzona, bo cała grupka spoglądała na mnie dość dziwnie.

-To nie ta dziewczyna z Internetu? – szepnął do niego wysoki blondyn, Piotrek. Trochę informacji na temat siatkówki dotarło do mnie mimo, że broniłam się przed wszelkimi sportami. Z wyjątkiem pływania oczywiście. Prawdopodobnie szept nie miał dotrzeć do moich uszu.

Miałam nadzieję, że mój umysł płata mi figle, odwróciłam się na pięcie i przyspieszyłam. Odwróciłam się jeszcze kilka metrów od nich, kiedy cała piątka, bo tylu ich tam chyba było, spoglądała na mnie. Poczułam jak płoną mi policzki.

Zniknęłam za rogiem, jednak nie zmniejszyłam tempa. Szłam, gdzie mnie nogi poniosły, mając nadzieję, że za jakiś czas trafię do domu. W klubie nie zabawiłam długo, więc jeszcze nie zrobiło się do końca ciemno. Moje spojrzenie przykuł plac zabaw. Niepewnie usiadłam na jednej z zamontowanych tam huśtawek i wyciągnęłam telefon, z którego wysłałam Miśce i Zośce informację o tym, że wyszłam. Schowałam aparat nie czekając na odpowiedź i zaczęłam mimowolnie bujać się, odrywając stopy od powierzchni. Tak bardzo chciałam móc z kimś porozmawiać, jednak nie pozostawał mi już nikt, kto jako tako zainteresowałby się moimi problemami. Nikt oprócz chłopaka, z którym pisałam od ponad miesiąca. Kiedyś podał mi swój numer telefonu, ale do tej pory z niego nie skorzystałam, choć cały czas mi o tym przypominał. Może dlatego, że nie chciałam, aby nasza przyjaźń wyszła poza Internet? I tak nie była realna. Jeśli w ogóle to, że znasz kogoś właśnie z Internetu można nazwać przyjaźnią.

Wyciągnęłam telefon i powoli zaczęłam obracać go w rękach. W książce kontaktów znalazłam jego imię i wybrałam. Dwa sygnały i rozłączyłam się, zastanawiając, co ja do jasnej cholery robię. Schowałam urządzenie do kieszeni i zaczęłam myśleć o czymś innym, gdy nagle usłyszałam znajomą melodię. Z przerażeniem spoglądałam na wyświetlacz.

-Weź się w garść dziewczyno. – mruknęłam cicho i przełknęłam ślinę, a potem nacisnęłam zieloną słuchawkę.

-Z kim rozmawiam? – usłyszałam jego głos. Pytanie zadał w języku angielskim i dopiero wtedy dotarło do mnie, że dodając jakieś dwie godziny z powodu różnicy stref czasowych, zapewne go obudziłam.

-Bartek, tu Ala. Przepraszam, że dzwonię tak późno.

-O. Cześć. Nie spodziewałem się Twojego telefonu. – odpowiedział po chwili ciszy.

-Ja także się tego nie spodziewałam. – zaśmiałam się cicho, po czym nagle umilkłam, a w słuchawce zapanowała cisza.

-Coś nie tak? Nie żebym  się znał, ale chyba chcesz o czymś pogadać?

-Kurczę, to zabrzmiało, jakby zwracała się do ciebie tylko w potrzebie.

-A tak nie jest? – zapytał i zaśmiał się cicho, jednak zamilkł, gdy mu nie zawtórowałam. – Żartowałem. Wiesz, że możesz ze mną porozmawiać, po to dałem ci ten numer.

-Naprawdę chcesz wysłuchać moich żalów? Nie masz nic innego do roboty? – zapytałam ze zwątpieniem w głosie.

-Teoretycznie powinienem spać, ale jeśli mi nic nie powiesz, to i tak nie zasnę.

Opowiedziałam mu o sytuacji z klubu. Mój głos niebezpiecznie załamał się w połowie, jednak powstrzymałam zbierające się w moich oczach łzy. Czemu muszę zawsze tak się mazgaić?

 Bartek wysłuchał wszystkiego, nie przerywając, a później opowiedział mi kilka śmiesznych sytuacji, które ostatnio go spotkały. Do tej pory nawet nie zdawałam sobie, jak bardzo bałam się tamtego kolesia przy barze. Kiedy rozłączyłam się, ulga była ogromna.

,,Dzwoń częściej. ‘’

Te dwa słowa cały czas powracały do mnie podczas drogi do domu. Masz to jak w banku Bartek, za bardzo spodobał mi się Twój głos, żebym teraz odmawiała sobie przyjemności jego usłyszenia.

*

Nic się nie dzieje, wartego opisania. Dzisiaj trzeci już mecz w parze finałowej. 

Ciekawe jak się to wszystko potoczy. ;)

Pytanie za sto punktów : czy któraś z Was wie czy przypadkiem prawdziwa dziewczyna Bartka ma na imię Natalia? Jeśli tak rzeczywiście jest, to jestem jasnowidzem, bo właśnie takie imię planuję nadać pewnej kobiecie w moim opowiadaniu. ;)