VII

,,Przyjaźń damsko-męska... oczywiście, że istnieje. Przecież to na jej podstawie budujemy miłość.''

?

-Zaczynamy przygodę! Tylko my parkiet i żółto-niebiesko piłka, dzień w dzień. – Igła wręcz tryskał entuzjazmem. Z resztą nie on jeden. Zawsze tak było – pierwsze dni na zgrupowaniu były wypełnione po brzegi rozmowami o tym, co działo się u nas przez cały sezon klubowy, gdy byliśmy rozrzuceni po różnych zakątkach świata. Kiedy mijały mnie te wszystkie znane twarze, w znakomitych humorach, sam czułem się o wiele lepiej.

Kogo ja próbuję oszukać, przecież i nie bez wpływu pozostały liczne telefony od pewnej dziewczyny, której w życiu na oczy nie widziałem, a czułem, jakbym znał ją od zawsze. Mogłem powiedzieć jej wszystko, choć tak naprawdę była dla mnie jakby nierealną, obcą osobą.

Słuchając Igły, który gadał teraz jak nakręcony, zacząłem utwierdzać się w przekonaniu, że bardzo szybko będziemy mieli dość siebie nawzajem.

Razem z Pitem skierowaliśmy się do przydzielonego nam spalskiego pokoju. Rozłożyłem się na łóżku wśród świeżo pachnącej pościeli i przymknąłem oczy. Gdyby nie dźwięk rozpinania suwaka i skrzypienia sąsiedniego łóżka oraz stukanie drzwiczek od szafy, pewnie pomyślałbym, że zostałem w pokoju sam. Piotrek był świetnym facetem, bo nie gadał zbyt wiele i można było przy nim porządnie odpocząć. Oczywiście nie był niemową, ale rzadko  kiedy zaczynał rozmowy, raczej dość biernie uczestniczył w już prowadzonych i dołączał się od czasu do czasu, rzucając po zdaniu. Delektowałem się ciszą i spokojem, gdy drzwi do pokoju otworzyły się, a hałas, który temu towarzyszył oznajmił mi, że z mojego wypoczynku nici. Otworzyłem oczy, aby spojrzeć w czarne oko trzymanego przez Igłę urządzenia.

-A tak to się nasz Bartek relaksuje przed zabójczymi treningami. Uśmiech do kamery Bartek, bo robię zbliżenie!

-Szczerze mówiąc, to bardzo mi tego brakowało. – westchnąłem zakrywając twarz rękoma i śmiejąc się cicho.

-Jest i Pit, rozpakowujący swoją walizkę. Ale skarby, skąd żeś to wytrzasnął chłopie?

-Jeżeli skarbem nazywasz dezodorant, dostępny w każdej drogerii...

Nie dosłyszałem reszty. Korzystając z chwili nieuwagi Ignaczaka, wyszedłem z pokoju i ruszyłem się przejść. Rozglądałem się na boki, próbując dostrzec jakieś zmiany czy poznać choć część twarzy, które mijałem. Moją uwagę przyciągnęła śmiejąca się głośno niziutka dziewczyna, biegnąca w towarzystwie także niskiej blondynki. Ubrana w skąpy top i shorty nie mogła przejść niezauważenie. Dostrzegła, że się jej przyglądam i chyba miała coś powiedzieć, gdy poczułem mocne klepnięcie w plecy.

-Jak tam stary? – zapytał Kubiak, szczerząc się do mnie. Moje spojrzenie wróciło jednak w stronę, gdzie w oddali widoczne były plecy dziewczyny. – Ach, chyba w czymś przeszkodziłem. Przepraszam.

-Nie wyglądasz na jakoś zmartwionego tym faktem. – zauważyłem uśmiechając się kiedy uniósł jedną brew, jak to miał w zwyczaju. Dołączył do nas Kosa.

-Co Grzesiu, na podryw się szykujesz?

-A co, bije ode mnie desperacja?

-Możecie podać sobie ręce, bo oboje chyba potrzebujecie przedstawicielki płci pięknej. – zaśmiał się Misiek. Wróciliśmy do hotelu planując odpocząć przed treningiem, jednak zmieniliśmy plany, gdy tylko usłyszeliśmy gwar męskich głosów dochodzący z jak się okazało, pokoju mojego i Pita.

-Więcej Was matka nie miała? Wypad do siebie. – zacząłem wyganiać ich już od progu, bo zebrali się tutaj praktycznie wszyscy, co sądząc po rozmiarach pokoju i wymiarach moich kumpli, było prawie niemożliwe. Łukasz rozłożony na moim łóżku przyłożył palec do ust nakazując mi być cicho. Zauważyłem, że twarze wszystkich obecnych są skierowane w moją stronę i tylko Kosa i Kubiak nie wiedzą o co w tym wszystkim chodzi. Zagadka rozwiązała się, gdy Zbyszek, stojący przy oknie, odezwał się.

-Właśnie przyszedł, już ci go daję. – uśmiechnął się szelmowsko, a ja zauważyłem, że trzyma w ręku mój telefon. Zmroziło mnie.

-Ala? – zapytałem, gdy tylko w dopadłem Zbyszka i wyszarpałem mu telefon z dłoni. – Co ci ten idiota nagadał?

Oparłem się o parapet, próbując opanować śmiech. Wszyscy w pomieszczeniu wodzili za mną wzrokiem. Szybkie spojrzenie na wyświetlacz utwierdziło mnie w przekonaniu, że wróciłem w odpowiedniej porze, bo ich rozmowa nie trwała długo.

-Jedynie to, że ma na imię Zbyszek. Zasypał mnie też masą pytań, czułam się jak na komisariacie. – w słuchawce rozbrzmiał jej śmiech, a ja jej zawtórowałem.

-A ty co, na gazie rozweselającym jesteś? – zawołał Jarosz.

-Hoho, jakąś imprezę urządzasz czy co? Mogę przysiąc, że wcześniej słyszałam aż kilku facetów. – zapytała z rozbawieniem w głosie.

-Coś w tym rodzaju.

-Muszę kończyć, kumpela mi stęka nad uchem, że na mnie pora, zakupy ktoś musi przecież zrobić.

-Później pogadamy? – zapytałem z lekkim zawodem w głosie.

-Jasna sprawa.

Rozłączyłem się, a wtedy zaczęła się niezła burza. Myślałem, że wejdą mi na głowę.

-Eee, cisza! – krzyknąłem machając rękoma. Zrzuciłem kilku kolegów z drużyny z mojego łóżka i sam na nim usiadłem.

-Czyżby Natka była już historią? – zapytał Zbyszek, a ja mimowolnie się skrzywiłem. Wspomnienie dziewczyny, z którą wiązałem swoje plany na przyszłość, a która pewnego dnia po prostu znikła z mojego życia nie było raczej czymś przyjemnym. Znów zobaczyłem jej smukłą postać i usłyszałem jej głos wypowiadający jedno słowo : ,,wyjeżdżam’’. Jeśli kiedykolwiek wydawało mi się, że czułem się okropnie, to tamto wydarzenie nie mieściło się nawet w skali. Kiedy osoba, którą jest większą częścią twojego życia nagle z niego znika, nie jesteś nawet w stanie zachować równowagi psychicznej.

-Mówiłem, że trzeba być twardym a nie miękkim. – rzucił nasz wielkolud – kapitan zwany Możdżonem. Powróciłem do rzeczywistości, spychając wspomnienia o Natce w czeluści umysłu.

-Ładna jest? Wysoka, niska? – drążył temat Jarosz.

-Ma czym oddychać? – dorzucił Zbyszek, wywołując falę śmiechu, a ja podrapałem się po głowie.

-W sumie to nie wiem, na żywo jej nie widziałem.

Spojrzeli na mnie ze zdziwieniem.

-Jak to ,,na żywo’’? To skąd ty ją znasz? – zapytał Pit, wyglądający na dość zaintrygowanego.

Westchnąłem, przeczuwając falę śmiechu i docinków.

-To ta do której napisaliśmy, kiedy wpadłem na weekend do Rzeszowa.

-Ty żartujesz?

-A mam powód?

-Nie, nie wierzę. Ja tam zawsze miałem cię za rozsądnego człowieka Bartek. Przywiązujesz się do laski, której nawet na oczy nie widziałeś? – zapytał Kosa, a wszyscy spoglądali na mnie z wyczekiwaniem.

-Jakoś jeszcze nie było okazji. Od niedawna jestem przecież w Polsce. – mruknąłem zastanawiając się, czy wyłapią lekkie zwątpienie w moim głosie.

-Koleś, ty się po prostu boisz, że się jej nie spodobasz! – ocenił Zbyszek i z triumfem w oczach powiódł spojrzeniem po pozostałych. – Jesteś siatkarzem, przecież dobrze wie, jak wyglądasz.

-No właśnie niekoniecznie. Ona nie ma pojęcia, że jestem tym Bartkiem. Kurkiem.

- Jaki problem, to się dowie dziewczyna. Jak jakiś wolny dzień złapiemy, to cię umówimy na randkę. Nie martw się Bartuś, my wszystko załatwimy. – zacierał dłonie Igła, a reszta zaczęła mu przytakiwać i śmiać się z mojej zapewne ciekawej miny.

-Właśnie tego się obawiam. – mruknąłem, słuchając ich planów co do mojego pierwszego spotkania w realu z Alą.

Każdego kolejnego dnia nie mogłem opędzić się od tych czubków, którzy bez mojej zgody zaglądali mi przez ramię, gdy tylko trzymałem w dłoniach telefon. Po jednym z treningów, usiadłem na ławce i zamiast się przebrać, odczytywałem smsy, które doszły do mnie podczas kilkugodzinnego treningu.

-Bartuś, a co ty tak ciągle esemesujesz? – zapytał Igła, zwracając na mnie jeszcze większą uwagę i wywołując lawinę porozumiewawczych spojrzeń. Jego wtrącenie wyrwało mnie z rytmu i nie potrafiłem sobie przypomnieć, co miałem zamiar napisać.

-Nadal poluje na niejaką ,,Alę’’. – rzucił Zibi, który zajrzał mi przez ramię i  z tego powodu posłałem mu specjalne spojrzenie, które chyba mu uświadomiło, że nie powinien już powtarzać swojego czynu.

-Nie ręczę za siebie, jeśli któryś z Was jeszcze raz dobierze się mi do telefonu. – rzuciłem przed siebie, przejeżdżając wzrokiem po każdym obecnym w pomieszczeniu.

-A mówiłem ci, że widzieliśmy ją w Rzeszowie? Prawda Piter?– skinął głowę w stronę blondyna, który do tej pory milczał. - Możesz z nią nadal pisać, bo wygląd miała całkiem całkiem.

-Yhm. Dam sobie rękę uciąć, że to była ona.

-Mówicie o tej małej? Bartek, wiesz nie chcę nic mówić, ale to nie Twój przedział wzrostowy. – rzucił Kosa.

-Wujek dobra rada się znalazł. – odpowiedziałem, unosząc brwi.

-Nie słuchaj idioty. Nasz Grzesiu po prostu jest zazdrosny, że taka ładna dziewczyna się nim nie zainteresowała, prawda Grzesiu? – spojrzał w jego stronę Zibi, na co ten wyszczerzył się do nas.

-Przejrzałeś mnie.

-Tak czy owak, lepiej trzymaj tę małą z dala od Kosoka. – mrugnął do mnie Igła, po czym rozmowa zeszła na inne tematy.

Kiedy do szatni wparował nasz trener, zwróciliśmy swoje spojrzenie w jego stronę. Minutę później zostawił nas w świetnych humorach. Dostaliśmy dzień wolnego i planowaliśmy jak go spożytkować. Moi przyjaciele jednak o wiele lepiej wiedzieli, jak powinienem spędzić swój czas. 

-Bartuś, telefon w dłoń i umawiaj się na spotkanie.

Suszyli mi głowę, więc zabrałem swoje rzeczy i pokazując co niektórym środkowy palec, wyszedłem z szatni, jednak telefon, który obijał mi się o biodro, ulokowany w kieszeni bluzy, cały czas przypominał mi o swoim istnieniu.

Spotkanie było chyba już tylko kwestią czasu.

*

Wyjątkowo nie mam nic do powiedzenia.
Już niedługo, im bliżej sedna sprawy, tym częściej będą pojawiać się podkłady i cytaty z piosenek. :)
Ten tydzień jeśli chodzi o naukę jest okropny. Dzisiaj niezapowiedziana kartkówka z historii pogrzebała moją szansę na czwórkę z tego przedmiotu. Już nie wyciągnę. ;) 

Jestem w okropnym humorze, bo z powodu problemów z kolanem nie będę mogła nic robić. Biegać, grać w siatkę, nic. ;< Jak ja to zniosę, jak? Co do siatkówki - raczej sobie nie odpuszczę, mama nie musi wiedzieć. ;)

A ja tak lubiłam wf.