XIII

,,Patrzę na drzwi
Zwyczajnie czekając aż wejdziesz
Ale czas ucieka
Ludzie pytają co u mnie
Podczas gdy ja wracam do wspomnień
Kiedy powiedziałeś że tu będziesz''

Wraz z początkiem sezonu coś zaczęło się psuć. Bartek wracał z treningów zły i zmęczony, niewiele ze sobą rozmawialiśmy. Zastanawiałam się czym spowodowana jest jego zmiana, ale po pewnym czasie przestałam drążyć ten sam temat.Na moje pytanie ,,Bartek, co jest grane’’, odpowiadał zirytowany:

-Nic, co ma być. Zmęczony jestem.

Kiedyś, gdy spostrzegł, że zrobiło mi się przykro, gdy tak mnie zbył, podszedł do mnie i przytulił mnie mocno. Łzy, które zakręciły mi się w oczach wsiąkły w jego koszulkę.

-Przepraszam. –wyszeptał. – Po prostu wylewam z siebie siódme poty i nie mam już siły nawet myśleć.

Odsunęłam się do niego, by wytrzeć twarz i przywołałam na twarzy nikły uśmiech. Pocałował mnie lekko, a później usiedliśmy na kanapie oglądając jakiś film. Przytulona do jego boku czułam się najbezpieczniej na świecie.

-Pojutrze jedziemy do Twoich rodziców.

-Pewnie już nie możesz się doczekać, co?

-No pewnie, że tak. – westchnął chowając twarz w dłoniach, z przerażeniem w oczach. Zaśmiałam się.

-Uważaj, bo jeszcze przyjdzie ci od pierwszego spotkania zwracać się do nich ,,mamo’’ i ,,tato’’.

Odpowiedzią był tylko uśmiech i ponowne skupienie się na ekranie telewizora.

Dzień później, kiedy planowałam co zabrać na weekend spędzony w domu, Bartek wrócił późnym wieczorem i zmartwiony stanął w progu. Na jego widok odłożyłam składaną bluzkę i spojrzałam na niego wyczekująco, czując jak żołądek zawiązuje mi się w supeł.

-Przepraszam, ale nie mogę jutro jechać. Zapomniałem, że wcześniej już coś komuś obiecałem.

Westchnęłam, obracając w dłoniach materiał. Zrobiło mi się przykro, ale obietnica, to obietnica.

-Nie ma sprawy. Jeszcze nie raz pojedziesz.

-Przepraszam cię jeszcze raz.

Uśmiechnęłam się krzywo i wróciłam do pakowania, gdy on zniknął w głębi mieszkania.  Cała droga do Gdyni była okropnie nudna, czegoś mi brakowało. To samo uczucie towarzyszyło mi gdy przebywałam z moimi bliskimi. Okazało się, że zjechała się cała rodzina z myślą, że poznają mojego chłopaka. Kilka nietaktownych zdań i pytań wprawiło mnie w naprawdę kiepski nastrój. Spacerowałam ulicami Gdyni z moimi kuzynkami, jednym uchem słuchając co do mnie mówią, żadne z ich słów do mnie nie docierało. Nie tak to sobie wyobrażałam. Myślałam, że te dni spędzę z wszystkimi, których kocham, najważniejsza w moim życiu osoba pozostała jednak w odległym Bełchatowie. Zastanawiałam się co teraz robi i czy też mu mnie tak brakuje.

Kiedy wróciłam do naszego mieszkania, odpowiedziało mi tylko echo. Szybkie spojrzenie na zegarek uświadomiło mi, że Bartek jest na treningu. Choć wiedziałam, że nie ma na to wpływu i to jego obowiązek, to zrobiło mi się zwyczajnie przykro. W tym momencie doszłam do wniosku, że powinnam zacząć panować nad swoją wyobraźnią, bo rzeczywistość była całkiem inna, rozczarowująca. Lepiej nie mieć żadnych oczekiwań, wtedy nie będę już zawiedziona.

Dni, kiedy był na meczu wyjazdowym upływały mi w ciszy czterech ścian. Wszyscy przyjaciele, jakich miałam, pozostali w Rzeszowie, a było ich aż trzech. Tutaj znałam kilka osób i lubiłam ich obecność, byli to jednak koledzy z drużyny Bartka i ich drugie połówki, a więc w tej chwili osoby także nie osiągalne. Zaczęłam zastanawiać się, czy to co do niego czuję nie jest w pewnym sensie toksyczne. Czy to normalne, że jedna osoba jest Twoim całym światem i bez niej nie potrafisz się odnaleźć nawet w zwykłej rutynie dnia? Jedzenie śniadania, gdy on nie siedzi naprzeciwko, oglądanie telewizji bez bitwy o pilota, chodzenie na zakupy i taszczenie ciężkich toreb do domu, a później rozpakowywanie ich także w samotności i zauważanie, że zapomniało się kupić pewnych istotnych rzeczy. Wieczór i przewracanie się w pustym, zimnym łóżku, w oczekiwaniu na smsa o treści ,,dobranoc’’. Żadna noc nie mogła być dobra, skoro jego nie było obok. Za każdym razem gdy wracał, spychałam te myśli na dalszy tor, uparcie jednak powracały, gdy wyjeżdżał.

Wszystko zaczęło jednak wracać do normy. Jeździliśmy razem do naszych krewnych, a każda z ciotek wykorzystując moją nieuwagę, zasypywała go pytaniami o nasze wspólne plany na przyszłość, strasznie go pesząc. Na szczęście udawało mi się wyrwać go z ich szponów w dobrym czasie, za co był mi za każdym razem bardzo wdzięczny.

Nastał sezon reprezentacyjny. Cieszyłam się na fakt, że na jedną z nudnych rodzinnych uroczystości pojadę razem z nim, jak to mieliśmy w zwyczaju. Po raz kolejny jednak tuż przed wyjazdem poinformował mnie, że nie może mi towarzyszyć.

-Przepraszam cię, ale dzwonił do mnie Igła, mamy mieć jutro zebranie.

-Jasne, reprezentacja jest ważniejsza. – westchnęłam, nie ukrywając już żalu.

-Ala…

-Nie mam do ciebie pretensji. To Twoja praca, przykro mi po prostu, że muszę jechać tam sama. – odpowiedziałam, unikając jego wzroku.

Nawet jeśli chciałam, to nie mogłam tak nie okazywać tego, że mi smutno z tego powodu. Wiedziałam, że życie z siatkarzem tak będzie wyglądać, ale miałam do niego ciche pretensje, że najpierw obiecuje, a później je odwołuje. Dlaczego zawsze w stosunku do innych musiał się wywiązywać z przyrzeczeń?

Kiedy jednak wrócił do domu na kilka dni, byłam tak szczęśliwa, że go widzę, że wszystkie posępne myśli wyparowały. Liczyło się tylko to, że już mam go u swojego boku, mogę się do niego przytulić gdy mi źle i pośmiać się. Zaczęłam snuć wspólne plany, a on tylko uśmiechał się i nabijał z moich słów, a ja zawsze udawałam, że jestem na niego z tego powodu zła.

Nadszedł lipiec i wielkimi krokami zbliżały się moje urodziny. Na moje pytanie, co od niego dostanę, odpowiadał:

-Ja muszę ci wystarczyć.

Za każdym razem dostawał ode mnie po głowie, co było trudną sztuką, zważywszy na różnicę wzrostu. W dzień, kiedy w końcu mogłam się cieszyć, lub też płakać nad tym, że jestem o kolejny rok starsza, kazał mi się ładnie ubrać i zaprowadził do samochodu. Czując motylki w brzuchu, zastanawiałam się, gdzie mnie wywiezie, on jednak nie powiedział ani słowa. Zatrzymaliśmy się przed pięknym budynkiem. Przekroczyłam jego drzwi i zostałam zaskoczona przez Zośkę, Miśkę i Pawła oraz kumpli z drużyny zarówno klubowej jak i reprezentacyjnej z osobami towarzyszącymi.

-Sto lat, sto lat…

-Niech żyje Ala! – krzyczeli i śpiewali, a ja czułam, że te dwudzieste trzecie już urodziny chyba będą najlepszymi w moim życiu. Zdmuchnęłam świeczki i pomyślałam życzenie.

-Co sobie życzyłaś? – zapytał mnie Bartek, gdy rozdawaliśmy gościom kawałki tortu.

-O tym, że chcę już zawsze iść u boku takiego przystojniaka.

-Lepiej nie mów nic więcej, podobno wypowiedziane na głos życzenie się nie spełni. – rzuciła przechodząca obok mnie Miśka, na co ja machnęłam ręką. 

<podkład>

Gdy w dłoni trzymałam już ostatnie dwa kawałki tortu rozejrzałam się po pomieszczeniu, szukając Bartka, dla którego ciasto miałam na talerzyku.

-Widzieliście gdzieś Bartka? – zapytałam Piotrka Nowakowskiego, ten jednak także powiódł wzrokiem po Sali, a później potrząsnął głową.

-Może do łazienki poszedł?

Przestałam zakrzątać sobie głowy tą kwestią i zasiadłam u boku Zośki przy stole, słuchając jej opowieści. Mówiła mi, że znalazła pracę i byłam szczęśliwa, że się jej układa, niestety moje zdenerwowanie nasiliło się, gdy Bartek nie wracał. Powoli wszyscy zaczęli się zbierać, zdziwieni, że tak nagle zaginął, zaczynali do niego dzwonić, on jednak nie odbierał. Sama wybierałam jego numer jakieś kilkadziesiąt razy. Na parkingu nie było jego samochodu, ktoś podwiózł mnie do mieszkania, które także stało puste. Już nawet nie pamiętałam kto. Nie byłam w stanie zmrużyć oka. Martwiłam się, cholernie się martwiłam.

Dochodziła druga w nocy, kiedy tak po prostu wrócił. Cicho zamknął drzwi, myśląc pewnie, że śpię. Stanęłam w progu przedpokoju, z furią w oczach.

-Gdzie byłeś Bartek? – zapytałam spokojnie, a mój głos poniósł się po pomieszczeniu.

-Przepraszam…- zaczął, ale nie dałam mu skończyć.

-Nie, nie przepraszaj. Nie rób tego nigdy więcej, nie chcę słyszeć tego słowa. Znowu mnie wystawiłeś. – powiedziałam gorzko, a łzy zakręciły mi się w oczach. – To były moje urodziny, a ty tak po prostu nagle gdzieś zniknąłeś, bez słowa. Powiedz mi tylko gdzie byłeś?

-Książkę o mnie piszesz? – warknął wbijając we mnie lodowate spojrzenie. Łzy nagle zatrzymały się w moich oczach. Otarłam je i zaczęłam się trząść ze złości.

-Po prostu się o ciebie martwię. – wycedziłam przez zaciśnięte zęby, nadal nawiązując z nim kontakt wzrokowy.

-Miałem coś ważnego do zrobienia. – odpowiedział spokojnie.

-Ważniejszego niż moje urodziny. – bardziej stwierdziłam, niż spytałam, z nutką wściekłości w głosie. Spoglądałam na jego wysoką postać, która teraz wbiła wzrok w podłogę. – Więcej pewności siebie Bartek! Powiedz mi, co było ważniejszego niż moje urodziny, które sam zorganizowałeś!

-Świat nie kręci się wokół ciebie Ala. – odpowiedział, akcentując każde słowo i patrząc na mnie. W jego niebieskich oczach nie widziałam tej sympatii, radości, tego wszystkiego, co zawsze mu towarzyszyło. Tylko złość.

-Nie chodzi o mnie Bartek! – krzyknęłam, już nie wytrzymując napięcia.

-Może znów wypomnisz mi, że nie pojechałem z Tobą kilka razy do rodziny, bo miałem zgrupowanie?!

-Jeśli nie chcesz ze mną być, jeździć do moich krewnych, to po prostu mi to powiedz, a nie zasłaniasz się kłamstwami! – cały czas już tylko krzyczałam, on z resztą też. Na moje słowa jednak spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

-Przestań gadać głupoty…

 – Pytałam Piotrka, nic nie wiedział o tych zgrupowaniach. – powiedziałam beznamiętnie, czekając na jego reakcję. Nabrał dużo powietrza, aby coś powiedzieć, ale zrezygnował, jakby próbując się opanować. Najwidoczniej to nie wystarczyło.

-Szpiegujesz mnie? –warknął, stojąc już metr ode mnie. Zadarłam wysoko głowę i skrzyżowałam ręce na ramionach. Mierzyliśmy się spojrzeniem, byłam pewna, że gdyby w pomieszczeniu ulatniał się gaz, to już dawno byśmy wysadzili cały budynek w powietrze, bo z jego oczu sypały się iskry złości.

-Bartek… Co ja mam robić? Cały czas próbujesz sprzedać tę samą śpiewkę, nie chcesz mi nic wyjaśnić. – odpowiedziałam już spokojnie,  z żalem w głosie.

-Podstawą związku jest zaufanie. – odezwał się już spokojniej.

-A powinnam ci zaufać?

Pytanie zawisło między nami, nie doczekałam się na nie odpowiedzi. Szczerze to nawet nie chciałam słyszeć ani jednego słowa. Poczułam ścisk w gardle, minęłam go i poszłam do sypialni, po czym położyłam w lodowatej pościeli. Chwilę później poczułam, jak się do mnie przytula, ale odepchnęłam jego rękę.

*

Ekhem. No ten tego.

Ostrzegałam. ;)

Nudny weekend, brzydki, deszczowy, to nie mam co pisać.

Szkoda, że Kooistra odchodzi ze Skry, polubiłam go i to bardzo. Aż się boję reszty transferów.

EDIT: Nieee. Przez moje roztrzepanie rozdział dodał się dzień wcześniej. Nie ma to jak nie zmienić daty w publikacji. W takim razie kolejny post nie za dwa, a za trzy dni, tak jak powinien się ukazać - we wtorek.;)
EDIT 2 : Wprowadziłam do rozdziału małe zmiany, bo niektóre zdania nie miały sensu, a część nie zgadzała się merytorycznie. Także moi drodzy, w opowiadaniu nastał lipiec. ;)