V

,,Miłość to dwie dusze w jednym ciele, przyjaźń - to jedna dusza w dwóch ciałach.''

Tadeusz Kotarbiński

Korzystając z wolnej chwili, sięgnąłem po telefon i zalogowałem się na nasz grupowy profil na tamtym portalu. Od dnia, kiedy Zibi i spółka mi o nim przypomnieli, często tam wchodziłem. Aż wstyd się przyznać. Mam nadzieję, że od tamtego czasu już się na nim nie logowali, bo zobaczyliby, że zaangażowałem się w rozmowę z jedną z dziewczyn, do których napisaliśmy. Nie mogłem nic poradzić na to, że A22 wydawała się być całkowicie odmienną wśród rzeki identycznych lasek szukających sponsora. Zastanawiało mnie jednak, czy jest to może odmienna taktyka, która ma doprowadzić ją do tego samego celu.

Kilka wymienionych wiadomości utwierdziło mnie w dziwnym przekonaniu, że dziewczyna naprawdę nie jest słodką idiotką, a kimś z oryginalną tożsamością, lubującą się najwidoczniej w dokopywaniu innym. Przysięgam, że gdyby tylko było to możliwe, niektóre z jej wiadomości ociekałyby wręcz trucizną. Z drugiej strony, jak miło jest czasem usłyszeć odmienną opinię na swój temat, bardziej szczerą. Żadna z dziewczyn, które pojawiały się w moim życiu nigdy nie powiedziała na mój temat nic złego, no chyba, że porządnie sobie na to zasłużyłem. U A22 nie trzeba było jakoś szczególnie się starać. I nie zmienia to faktu, że tak naprawdę obsmarowała mnie na temat błędu ortograficznego, który machnął Kosa, czy też zdjęcia, które wybraliśmy dla beki i nie należało do żadnego z nas. Dziewczyna najwidoczniej miała osobowość, a jej nastroje diametralnie się zmieniały. Jak inaczej wytłumaczyć jedyne z ostatnich wiadomości, z których aż sączył się smutek? Nie trzeba być jakoś szczególnie spostrzegawczym, aby to dostrzec. Jej słowa sprawiły, że poczułem się, jakby była moją dobrą znajomą. Tylko ci, z którymi spędzam najwięcej czasu, choćby taki Piter, są w stanie prosto z mostu powiedzieć mi, co im we mnie nie pasuje, a później wyjechać z jakimiś problemami, w którym mógłbym im pomóc.

Zrobiło mi się jej żal, bo sam wiedziałem w pewnym sensie o co jej chodzi. Czasami po prostu czułem się nikomu niepotrzebny, a to uczucie dość często towarzyszyło mi w ostatnich tygodniach, kiedy z powodu kontuzji zostałem praktycznie wyeliminowany z siatkówki. W Rosji znalazłem się nie po to, by grzać ławę, lecz grać, a oprócz tego moja przeprowadzka do tego kraju nie miała sensu. Zanim zastanowiłem się, co jej odpisać, musiałem już wyjść na trening, podczas którego pracowałem z fizjoterapeutą. Kilka godzin poza domem spędziłem na zastanawianiu się, jak ją pocieszyć. Nigdy nie byłem w czymś takim dobry, tym bardziej w podnoszeniu na duchu ludzi oddalonych o wiele kilometrów.

Siedziałem więc na zimnym, plastikowym krześle nieopodal boiska i obracałem telefon w dłoniach, kiedy podszedł do mnie Grankin.

-Co jest Bartek, masz jakiś problem? – zapytał po angielsku.

-Potrzebuję pomocy.

-Wal śmiało. – spojrzał na mnie trochę zdziwiony, bo jeszcze nigdy go o nic nie prosiłem, a przyjaciółmi raczej też nie byliśmy.

-Jak pocieszyć na odległość dziewczynę, której prawie się nie zna? – wypaliłem, a potem prawie palnąłem się w głowę swoją własną pięścią.

-Sorry stary, jestem cienki jeśli chodzi o pocieszanie lasek. Ale, ale…

Reakcja Rosjanina była taka, jakiej się po nim spodziewałem. Po prostu uśmiechnął się szeroko i obrócił w stronę części drużyny, która stała przy ,,wodopoju'' i zawołał:

-Ee, chłopaki, mamy problem.

Starałem się zachować pokerową twarz, już przewidując liczne śmiechy i chichy, oraz miliony przypuszczeń. Na słowa Grankina, iż mój problem dotyczy dziewczyny, Ostapienko zmarszczył brwi i pokierował swój wzrok w stronę tego, który ich zawołał.

-Wygrałeś. Byłem pewny, że nie ma dziewczyny. Kasę dam ci jak do szatni pójdziemy.

-Założyliście się o to? Spokojnie, kasa nadal jest twoja, bo tą o której wspomniał Grankin znam dopiero od kilku dni.  – zaśmiałem się, patrząc na nich z niedowierzaniem.

-To co jest grane? Wiesz, ja chętnie pomogę. Mam pewne doświadczenie w tych sprawach.

-W takim razie podziel się ze mną tajemną wiedzą, jak pomóc dziewczynie i poprawić jej humor.

-Powiedz jej coś miłego, zamów kwiaty czy coś.

Trener odgwizdał koniec treningu,  a my skierowaliśmy się do szatni. Rosjanin wcale nie miał takiego głupiego pomysłu, jednak za bardzo mi nie pomógł.  Pierwsze co zrobiłem po odstaniu w kilometrowych korkach i dobrnięciu do domu, było włączenie laptopa. Gdy tylko sprzęt się włączył, zalogowałem się ponownie już na stronę i wystukałem parę słów.

,,Hej, nie może być aż tak źle. Nie jesteś niepotrzebna, każdy rodzi się w jakimś celu. A przynajmniej ja w to wierzę. Musisz tylko znaleźć ten cel.

Poza tym, podstawą jest mówienie o sobie pozytywnie, wtedy reszta też zaczyna tak myśleć. Taka mantra.’’

Bartek ty filozofie. Może minąłeś się z powołaniem? Ledwo odszedłem od urządzenia, aby udać się do kuchni, gdy przyszła kolejna wiadomość.

,,Przemyślę twoje słowa. Dzięki za to, że próbujesz wyciągnąć mnie z kilometrowego doła. Boję się jednak, że nie ma on dna. ;) ‘’

Mimo buźki umieszczonej w wiadomości nie dałem się zwieść. Z dziewczyną naprawdę było nieciekawie. Pora skierować rozmowę na inne tory. Zanim jednak napisałem cokolwiek, uprzedziła mnie.

,,Czym się interesujesz?’’

Gdybym jej napisał, że jestem siatkarzem, przecież by nie uwierzyła. Wiadomo, w Internecie każdy może być kim chce, z równym powodzeniem mógłbym udawać, że jestem astronautą.

,,W wolnych chwilach lubię pograć w kosza lub siatkówkę.  Dużo podróżuję. Właśnie z tego powodu szukam kogoś , kogo nie przerażają wysokie rachunki za rozmowy międzykrajowe. ;)’’

No cóż, kłamstwo to to nie jest.

,,Jeśli chodzi o fundusze, to jak to u studentki bywa, bardzo z nimi krucho, nie wiem więc, czy dalsza rozmowa ma sens. Zazdroszczę podróży, zwiedzanie świata musi być bardzo ciekawe. Ostatnia wycieczka, na jaką się wybrałam, była wycieczką krajoznawczą po Rzeszowie w poszukiwaniu butiku, który poleciła mi przyjaciółka. Mówię ci, te wrażenia i emocje.’’

Wyszczerzyłem się do ekranu, po czym szybko odpisałem:

,,Ma, ma. Jeśli chcesz, to podam ci swój numer i będziemy gadać na mój koszt. Mój budżet chyba na tym nie ucierpi, a pisanie jest uciążliwe. ;)’’

Po buźce umieściłem swój numer telefonu, niewiele się nad tym zastanawiając. Kiedy już jednak wiadomość została wysłana, poczułem mały niepokój, że zaraz zacznie on krążyć po Internecie i siatkarskich stronach, po czym uświadomiłem sobie, że przecież dziewczyna, z którą pisałem nie ma pojęcia, że jestem Bartkiem Kurkiem. Mogę spać spokojnie.

,,Zastanowię się nad tym. ;)’’

Zaśmiałem się.

,,Nieładnie tak zbywać ludzi.’’

,, ;) ‘’

Ta buźka wyraża wszystko. W wyśmienitym humorze wyłączyłem komputer, pewny, że dziewczyna już więcej nie napisze. Jeśli po poprzednich wiadomościach zaciekawiła mnie swoją osobą, to teraz nie byłem w stanie przestać o niej myśleć i zerkać na telefon, który jednak uparcie milczał.

-Jak jakiś nastolatek normalnie. – mruknąłem pod nosem, śmiejąc się sam z siebie.

*

Muzaj w szerokim składzie? Lubię to.

Dajcie te bilety do Wrocławia, proszę.

Szukam jakiś inspiracji muzycznych. Jakieś ciekawe tytuły czy zespoły? ;)

EDIT: Bilety będą dzisiaj od 16 <3. Do biegu, gotowi, start!

EDIT 2, WAŻNIEJSZY NIŻ KAŻDY INNY: Wrocław, przybywam! Skaczę z radości pod sufit! Kongo straszne było. Po 16 zalogowałam się, a żadnych biletów nie było. Klikałam do oporu, wylogowało mnie ze cztery razy, a jak mnie nadzieja opuściła, to.... udało się i jestem w sektorze B1!!!
Rząd 4. ( Justyna, Kaśka, jeśli to czytacie- szykujcie się! Kupujcie koszulki i inne gadżeciki ;p)
Marzyłam o strefie pierwszej, a tak będę oglądać plecki naszych siatkarzy, ale lepsze to niż nic. Komuś się udało może wylądować przy linii bocznej? :)