IV

,,Każdy po­winien mieć ko­goś, z kim mógłby szczerze pomówić, bo choćby człowiek był nie wiado­mo jak dziel­ny, cza­sami czu­je się bar­dzo samotny.''

Ernest Hemingway

Kilka dni później, w piątkowe popołudnie  po powrocie z zajęć zrobiłam to, co robi każdy życiowy nieudacznik, który nie zaznał czegoś zwanego życiem towarzyskim. Kiedy za moimi współlokatorkami zamknęły się drzwi, usiadłam przed ekranem laptopa i podgryzając jabłko, czekałam aż otworzy się moja skrzynka odbiorcza. Cisza panująca w mieszkaniu była trochę przytłaczająca i uświadamiała mi, jakim nieżyciowym stworzeniem jestem, skoro to popołudnie i nieubłaganie zbliżający się wieczór miałam spędzić w czterech ścianach, dlatego też włączyłam radio i podkręciłam głośność. Wszystko nie wstając z krzesła na kółkach, który w leniwe dni był dla mnie głównym środkiem lokomocji. Odepchnęłam się mocno i z powrotem byłam już przy biurku.

Hohoho, przynajmniej tutaj zaistniałam. Wiadomości od facetów przychodziły do mnie teraz w takich ilościach, jak reklamy pożyczek od zaraz i zniżek w galeriach handlowych. Pora na ostrą selekcję.

Pierwszy facet wyglądał na jakieś szesnaście lat, chociaż zarzekał się, że jest sporo starszy, a poza tym na czubku jego ciemnowłosej głowy widniało jasne pasmo rozjaśnionej grzywki. Bez czytania wyrzuciłam do kosza. Wygląd wyglądem, jestem dosyć tolerancyjna jeśli o to chodzi i patrząc na moją sytuację nie powinnam być wybredna, ale przecież nie będę się wozić po mieście z jakimś pokemonem. Do kosza powędrowała także wiadomość od siwowłosego mężczyzny ,, w kwiecie wieku, który chętnie by poznał ładną, młodą panią’’. Co ja mówię do kosza, do pieca z takimi. Jacyś trzy kolejni faceci nie byli wcale tacy źli, więc odpisałam im paroma słowami, dość zwięźle. Nie poznaję samej siebie, przeważnie zamiast jednego smsa muszę wysyłać cztery, bo coś takiego jak skróty myślowe raczej u mnie nie występuje. Zaburczało mi w brzuchu, dlatego też z westchnieniem poderwałam się z krzesła, którym niestety nie dałabym rady wjechać do naszej miniaturowej kuchni i wyciągnęłam z szafki batonik czekoladowy. To całe szukanie drugiej połówki jest bardzo męczące i wymaga tyle energii. Tak, tak każda wymówka jest dobra, kiedy powinnaś zrezygnować ze słodyczy i zmniejszyć ilość spożywanych kalorii. Mniejsza z tym, wróciłam przed ekran i przewijałam stronę w dół, aż moją uwagę przykuła znana mi już ikonka mięśniaka nieznającego podstawowych zasad ortografii. Ciekawa, co tym razem do mnie wysmarował, otworzyłam ją.

,,Hej, czemu się nie odzywasz? Nieładnie tak ignorować ludzi.’’

Uniosłam brwi w najszczerszym zdumieniu, a kawałek czekoladowej otoczki wafelka spadł mi na jasne spodnie, pozostawiając brązową plamkę.

-No świetnie. – mruknęłam odkładając batona na bok i obiecując sobie w myślach, że nigdy więcej już go nie tknę. Ignorowanie nie byłoby odpowiednim ruchem, kliknęłam więc przycisk ,,odpowiedz’’.

,,Wydaje mi się, że powinnam dopisać do listy facetów, którzy nie powinni do mnie pisać tych, którzy czteroliterowym wyrazie potrafią zrobić aż pięć błędów. To jest dopiero nieładne.’’

Odpisałam, nie mogąc odmówić sobie wyolbrzymienia jego błędu. Liczy się tylko to, żeby go spławić, tyle. Przesunęłam myszkę na suwak z zamiarem dalszego przeglądania wiadomości, gdy pojawiła się nowa. Od mojego ulubionego mięśniaka.

,,Przepraszam, to był wypadek przy pracy. Z kim mam do czynienia? Agata, Ania? Czy może to ,,A’’ w loginie jest zupełnie przypadkowe?’’

Wysunęłam dolną wargę do przodu i zabębniłam palcami w blat.

,,Alicja. Ale mówią na mnie Ala. A ty jak masz na imię?’’

Odpowiedziałam, siląc się na uprzejmość.

,,Ala to piękne imię. Mojego tak łatwo ci nie wyjawię.’’

,,To nie. Jakoś za bardzo mnie ono nie interesuje.’’ – prychnęłam cicho. Odpisz kolesiowi na dwie wiadomości, a on już pomyśli, że na niego lecisz. I niech mi ktoś teraz wmówi, że to kobiety robią sobie niepotrzebnie nadzieje.

,,Ej, bo pomyślę, że chcesz, żeby się od ciebie odczepił.’’

,,Strzał w dziesiątkę mój drogi.’’

,,Rozmawiam może z laureatką nagrody dla Najbardziej Jadowitej Kobiety Roku?’’ – wiadomość była jak grom z jasnego nieba i uświadomiła mi, dlaczego wciąż jestem sama. Nawet jeśli to debil, to chyba nie powinnam tak go zbywać. Z resztą mam czas, mogę pobawić się w kalambury. Jakoś do łóżka czy pod prysznic mi się nie spieszy.

,,Auć, to zabolało. Dobra, może jakaś podpowiedź?’’

,,Miało boleć. Stosuję Twoją taktykę, nie wiem czy zauważyłaś ;). Pierwsza litera to B’’. 

Hohoho, pojawiła się już pierwsza buźka. Widzę, że ktoś tutaj odzyskuje pewność siebie.

,,Imię na B? Bożydar, Bogusław, Bogdan?’’

,,Na całe szczęście rodzice aż tak mnie nie okaleczyli.’’

Pomysły w mojej głowie całkowicie się wyczerpały, sięgnęłam więc po koło ratunkowe, otwierając nową zakładkę i wchodząc na jakąś stronę dla przyszłych rodziców.

,,To może Bartek?’’

,,Strzał w dziesiątkę moja droga.’’

,,Wymyśliłbyś coś oryginalnego. I zmienił awatar, bo z tym nikt nie potraktuje cię poważnie.’’ – podjęłam ostatnią próbę spławienia kolesia. Wiadomość, która chwilę później pojawiła się na moim ekranie, utwierdziła mnie w przekonaniu, że najwidoczniej mi się to nie udało.

,,A czy kogoś na tym portalu można traktować poważnie?’’

Też prawda. Łudziłam się jednak, że tak jest, więc starałam się bronić swojego honoru.

,,Mam taką nadzieję. Nie szukam kolesia, który regularnie uczęszcza na solarium i smaruje swoje umięśnione ciało kremami ujędrniającymi czy depiluje brwi. Albo broń Boże takiego, który goli nogi, chociaż jeśli jest pływakiem, to jeszcze ujdzie, zrozumiem.’’

,,Ty naprawdę wierzysz, że znajdziesz tutaj kogoś normalnego? Albo przynajmniej Twojego pokroju?’’

Jakiego pokroju, czy ja jestem nienormalna? Zmarszczyłam brwi nie wiedząc, czy dobrze zrozumiałam jego słowa.

,,Nie wierzę, ale po prostu nie widzę już innego rozwiązania. Jestem totalną pokraką, która nie potrafi poradzić sobie w społeczeństwie i znaleźć kogoś w normalny sposób. Moje przyjaciółki praktycznie zmusiły mnie do założenia tego idiotycznego profilu, nie wiem po co, żeby może mi coś uświadomić i pobudzić mnie do działania? Życie przelatuje mi przez palce a ja nie potrafię nic z tym zrobić.’’

Dopiero po przyciśnięciu ,,wyślij’’ dotarło do mnie, że uzewnętrzniam się przed obcym facetem bardziej, niż przed własnymi przyjaciółkami. Im nigdy nie powiedziałam, że czuję się do niczego, bezwartościowa, dlatego też moja pewność siebie istnieje tylko podczas wymiany wiadomości czy w  wąskim gronie znajomych. Szybko uprzedzając go, wystukałam kolejne zdania:

,,Wiesz co, zignoruj tamtą wiadomość, albo w ogóle mnie i poszukaj sobie jakiejś ładnej dziewczyny, która będzie w sam raz pasowała do Twojego wizerunku. Wiesz, krótkie spódniczki, długie włosy, makijaż i tym podobne.’’

Czekałam na jakiś odzew z jego strony, jednak się nie pojawił. Zrezygnowana i trochę dotknięta, zamknęłam laptopa i poszłam zaparzyć sobie herbatę. Czemu oszukiwałam się, że kogokolwiek zainteresuje to, co mam w środku? Oprócz potencjalnych biorców organów rzecz jasna. Prawda jest taka, że na tym świecie ludzie patrzą tylko i wyłącznie na czubek własnego nosa, mając kompletnie gdzieś to wszystko, co ich nie dotyczy. Dlaczego tym razem miałoby być inaczej?  Poza tym moja technika odpychania od siebie ludzi chyba trochę utrudniała mi znajdowanie przyjaciół.

*

Gdyby nie dalszy brak biletów na LŚ, to byłabym bardzo szczęśliwa. Takie przedłużanie sprzedaży powinno być karalne. Wszyscy już mają swoje bilety, tylko my czekamy. -.-

Dzięki za wszystkie miłe komentarze. Już przestaję porównywać to opowiadanie do poprzedniego. ;)

 A propos jednego - jeśli któraś z Was jeszcze tego nie zauważyła, w poprzednim rozdziale siatkarze napisali do Ali. Treść ich e-maila możecie znaleźć bodajże w rozdziale II, który przeczytała. Te rozdziały, akcja w nich zawarta, nie następują po sobie, zrobiłam mały myk jeśli chodzi o chronologię. ;)

Co do treści tego rozdziału, to chyba nie muszę nic wyjaśniać. :)

Jestem zawalona zadaniami i wszystkim innym, więc zaglądam na Wasze blogi z opóźnieniem.

EDIT: Miałam jeszcze coś napisać, ale wyleciało mi z głowy. Skra skończyła już sezon reprezentacyjny, aż mi się łezka w oku zakręciła. Nie lubię, jak coś się kończy, ale to chyba normalne. ;)
Wszyscy wypowiadają się na temat tego, że kapitan Resovii z powodu niedopilnowania nie będzie mógł zostać powołany do naszej kadry. Sama nie wiem co o tym myśleć - z jednej strony mamy wielu rodowitych Polaków, którzy się do reprezentacji nadają, ale szkoda mi Achrema, bo naobiecywali mu tyle, a później wystawili. Macie na ten temat jakieś zdanie?