III

,,Idź własną drogą, bo w tym cały sens istnienia, żeby umieć żyć." 

 Dżem - "Do kołyski"

Chłodne marcowe powietrze delikatnie owiewało moją twarz, kiedy kroczyłem dość ostrożnie wciąż oblodzonymi chodnikami. Kto to widział, żeby w tym miesiącu temperatury wciąż były ujemne, a o słońcu można było tylko pomarzyć?

Naciągnąłem na czoło ciemną czapkę i poprawiłem kołnierz kurtki. Pozbawione rękawiczek dłonie schowałem w kieszeniach i kontynuowałem swoją wędrówkę, czując się jak zagubione w ogromnym supermarkecie dziecko. Kiedy już miałem pytać o drogę, zauważyłem w oddali charakterystyczny kształt budynku. Kilkanaście minut dalszego marszu i już kładłem swój palec na przycisku domofonu. Wjechałem windą na jedno z ostatnich pięter wysokiego apartamentowca i przyłożyłem rękę do drzwi w celu zapukania, jednak te rozwarły się gwałtownie, a za nimi ukazał się ciemnowłosy gospodarz . Zanim się rozgościłem, zadzwonił domofon.

-Kogo ja widzę? Myślałem, że olałeś nasze ,,babskie wieczorki’’. – usłyszałem z przedpokoju śmiech.

-Kosa, przesuń się dziecino, bo nie chcę zrobić ci krzywdy. – rozległ się drugi głos, który należał do ciemnowłosego Zibiego, dość niepewnie wkraczającego do pokoju, z powodu niemiłosiernie zaparowanych okularów. Chwilę bawił się w ciuciubabkę, lecz po chwili dał za wygraną i schował je do kieszeni kurtki.– Poza tym ja nie do was, bo za przeproszeniem, waszych facjat mam już dosyć. Doszło do mnie, że ktoś miał zagościć na dwa dni w naszym skutym lodem Rzeszowie i nawet mi o tym słowem nie wspomniał.

-Uuu, ale nam przykro. – odkrzyknął z kuchni Piter. Przybysz rzucił kurtkę na oparcie fotela i zaśmiał się, kierując się w moją stronę.

-Czy mi się wydaje, czy nabrałeś masy?

Wygiąłem usta w podkówkę w udawanym fochu.

-Dobrze was w tej Rosji karmią jak widać.

-Gdybyś nie grał, to też byś tak wyglądał. Ale musisz przyznać, że klimat na zewnątrz podobny. – odpowiedziałem z głową na oparciu i stopami na postawionym niedaleko stoliku. – Kilka tygodni i kostka będzie jak nowa.

-Igły nie ma? – rozejrzał się zdziwiony po pomieszczeniu. Kto jak kto, ale ten człowiek jest przecież zawsze i wszędzie tam, gdzie się coś dzieje. Jakoś mi fakt jego nieobecności umknął, dopiero po jego słowach zorientowałem się, że brakuje wycelowanego we mnie obiektywu kamery  czy aparatu.

-Nie, na jakieś przedstawienie do szkoły miał jechać. Seba próbuje swoich sił w aktorstwie.

-Ach, no tak, wspominał coś ostatnio. – odpowiedziałem, otwierając puszkę podaną mi przez Grześka i myśląc o dziecku Krzyśka. W pomieszczeniu rozległy cztery charakterystyczne psyknięcia. Wziąłem łyk brązowego napoju i spojrzałem na ekran telewizora, na którym jednak nie działo się nic ciekawego. Ot, zwykły teleturniej.

-I wy tak co tydzień siedzicie przed telewizorem przed czymś takim? – zapytałem z niedowierzaniem. Wziąłem kolejny łyk i zamyślony dodałem. – Jakby nie patrzeć jest to o wiele lepsze od moich wieczorów.

-Właśnie, co ty tam robisz w tej Moskwie tak w wolnym czasie? – Zibi pochylił się w moją stronę, popijając napój z puszki. Wzruszyłem ramionami i odpowiedziałem:

-Właściwie to nic. Czasem gdzieś pójdę z resztą, ale nie bardzo jeszcze rozumiem, co do mnie mówią. To żadna frajda, powiem ci. – westchnąłem, wspominając kilka nieudanych wieczorów spędzonych w towarzystwie Rosjan. –Czasami gdzieś z Mattem wyjdę, spoko koleś.

-Anderson? Trzymasz z wrogiem Bartuś. – pokiwał głową z dezaprobatą Kosa, na co się zaśmialiśmy.

-Chłopaki musimy urozmaicić Bartkowi ten weekend, co by nie przyszła mu do głowy wspaniała myśl pozostania w rosyjskim klubie na następny sezon. – Zbyszek sięgnął po pilota i zgasił telewizor, a potem sięgnął po laptopa Kosy.

-Widzę, że już czujesz się jak u siebie. – skwitował to krótko Grzesiek.

-To co robimy? – Zibi powiódł  po nas wzrokiem, a kiedy nie doczekał się odpowiedzi zabębnił palcami o klawiaturę. – Trochę inwencji twórczej panowie.

Wzruszyliśmy ramionami. Chwilę później poderwał głowę do góry i wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu.

-Wiem! Miałem olśnienie. Pamiętacie, co robiliśmy podczas ostatniej Ligii Światowej?

-Graliśmy? – odezwał się milczący do tej pory Piter.

-No proszę cię, czy tylko to tam robiłeś? – westchnął i przewrócił oczami zdegustowany wręcz Zbyszek, który chwilę później wypił jednym haustem resztę piwa i odstawił na stolik pustą już puszkę. – Wytężcie szare komórki i użyjcie mózgów w wersji śladowej.

-A, wiem! Chodzi ci o ten lewy profil na tamtym portalu? – zerwał się Kosa i zadowoleniem wypisanym na twarzy ruszył do kuchni po kolejny czteropak. Powoli zaczynało mi świtać, o co mu chodziło. Nie wiem, kto był pomysłodawcą tamtego pomysłu, ale nieźle uśmialiśmy się pisząc do jakichś zdesperowanych lasek i oglądając ich profile. Że też ktoś jest w stanie na coś takiego się zdecydować. Wiem, byliśmy okrutni. Co ja mówię, nadal jesteśmy.

-Bingo! – krzyknął Zbyszek i otworzył nowe piwo. Wstałem i podążając śladem reszty usiadłem w jego pobliżu. Jakieś dobre dziesięć minut staraliśmy się przypomnieć hasło i login do profilu i gdy już mieliśmy zrezygnować, udało się. Na widok zdjęcia w ikonce, które wybraliśmy zacząłem się śmiać. Kaloryfer na zdjęciu to jak przynęta na plastiki. Nasza skrzynka odbiorcza była wypchana po brzegi wiadomościami od dziewczyn uwiecznionych na zdjęciach w najdziwniejszych pozach.

-Znajdźmy kogoś świeżego, kto się jeszcze nie zna na tym biznesie. – zaproponował Zibi otworzył profile kilku dziewczyn z podkarpackiego. Dość cichy do tej pory Piotrek poderwał się i wskazał jedno ze zdjęć.

-Otwórz ten.

-Ohoho, Piterowi ktoś się spodobał. Ty uważaj, bo powiem Twojej dziewczynie, żeby bardziej cię pilnowała. – wyszczerzył się Bartman i spełnił jego prośbę.

-Eeee, dobra jest. Słuchajcie : ,, Mam 22 lata i jestem wiecznie głodną studentką, nie pogardziłabym więc jakimś zaproszeniem do kawiarni na kawałek dobrego ciacha.’’

-,, Jeśli, zapewne z lekkim trudem dobrnąłeś do końca i po tym wszystkim co przeczytałeś masz ochotę się ze mną skontaktować, (…)’’ . Skąd się ta dziewczyna urwała, z choinki? – zaśmiał się Kosa.

-Piszemy, rozumiem? – popatrzył na nas Zbyszek. Grzesiek wyrwał laptopa i wystukał parę słów, po czym wysłał, zanim go powstrzymaliśmy. Podgląd wiadomości wyświetlił się na ekranie, a my złapaliśmy się za głowy.

-Naprawdę Kosa, naprawdę? Czy ty miałeś kiedykolwiek w rękach słownik ortograficzny? Jak można takiego byka zrobić?

-Póki przez ,,u’’ napisać to już porażka. – jęknąłem, po czym wszyscy wybuchliśmy śmiechem, kiedy Kosa próbował wmówić nam, że był to ,,tylko wypadek przy pracy’’.

Dwie godziny i jakieś dziesięć profili później ubrałem się i wraz z Piterem ruszyłem w stronę jego mieszkania. Milczeliśmy, ale nie było to raczej nic dziwnego, w końcu nie należy do gadatliwych ludzi. Odchrząknął, zwracając na siebie moją uwagę.

-A jak tam u ciebie z dziewczynami?

-Normalnie, jak ma być? – odpowiedziałem pytaniem na pytanie i uśmiechając się lekko.

-Masz kogoś?- drążył temat.

-Nie wiem, czy Zibi kazał ci wybadać teren, czy co? Boi się, że odbiorę mu tytuł największego podrywacza? – zaśmiałem się. – Nie, nie mam. Wiesz, trudno jest znaleźć sobie tam dziewczynę, kiedy nie do końca rozumie się rosyjski.

-Yhm. – mruknął tylko.

Dobrnęliśmy do jego domu. Kiedy w końcu zwolnił łazienkę, wskoczyłem pod prysznic i stałem tak czując jak woda przyjemnie obmywa moje ciało. Odpłynąłem myślami, które mimowolnie zaczęły krążyć wokół dziewczyny, do której napisaliśmy na początku. Jej oryginalny opis bardzo mnie rozbawił, była jak diament między plastikowymi podróbkami. Od tych kilku zdań biła indywidualność i coś jeszcze. Może pewność siebie?

Stwierdziłem, że nie będę narażał Pita na wysokie rachunki za wodę, a poza tym globalne ocieplenie, coraz mniej wody pitnej na świecie i te sprawy. Owinąłem się ręcznikiem, a próbujący do mnie przemówić brzuch pokierował mnie w stronę kuchni.

*

Skoro perspektywa Bartka, to i on będzie właśnie moim celem. Pewnie większość odetchnęła z ulgą. Wybrałam właśnie jego, bo teraz tak powoli przechodzę myślami w sezon reprezentacyjny. Jeszcze tylko bilety na LŚ i będę w pełni zadowolona. Niektórzy pytali mnie, czy mój bohater będzie związany ze Skrą i nie kłamałam, mówiąc iż pewien związek między tym siatkarzem a tym klubem występuje i to znaczący. Wolałabym, gdyby od następnego sezonu grywał w naszym kraju, może Skra zaszłaby dalej... Cóż, nie będę teraz gdybać.

Od razu zapowiem wam, że to opowiadanie prawdopodobnie będzie krótsze od ,,Historii...''. Naszła mnie myśl, aby nie wciskać w pierwotny zamysł jakichś wątków na siłę. Kiedy tylko temat się wyczerpie, zaczynam z kolejną historią. Jak na razie mam jednak napisane dziesięć rozdziałów, więc nie zapowiada się, żeby na tej liczbie się to wszystko skończyło, bo akcja do sedna nie dotarła. :)

Jestem w twórczym dołku. A decyzję o redukcji komentarzy odautorskich możecie wyrzucić ze swojej świadomości. ;)

Muszę przyznać, że zastanawiałam się nad przerwaniem tego opowiadania. Zdaję sobie sprawę, że poprzednim zawiesiłam sobie poprzeczkę bardzo wysoko i zaczynam zbyt często zastanawiać się, czy to co piszę dorównuje tamtej historii i czy ludzie, którzy ją przeczytali nie stwierdzą, że ta nie jest nic warta. Doszukuję się zbędnych porównań i tylko wprawia mnie to w niemiły nastrój. Dzisiaj miałam pewnego rodzaju punkt kulminacyjny i miałam ochotę rzucić to wszystko. Wiem, że nie muszę tego pisać, ale chcę być z Wami szczera. Po prostu Wasze oczekiwania co do historii Ali chyba trochę mnie przygniotły. Mam pewną koncepcję, którą wykorzystam od początku do końca tak jak to sobie wymyśliłam i nie mam zamiaru niczego zmieniać pod tzw. publikę, chcę żebyście to wiedziały. Wolałabym, gdybyście odcięły się myślami od poprzedniego opowiadania i to traktowały jak odrębne. :)

Co do Resovii. Gdybym jednak planowała połączyć moją bohaterkę z którymś zawodnikiem z tego klubu,  to byłby to mój wybór. Chcę wam tylko uświadomić, że nawet jeśli za kimś nie przepadacie, to w opowiadaniu jest on całkiem inną osobą, w większości wykreowaną przeze mnie i to ja steruję jego losem. Także nie musicie się chyba niczego bać i niepotrzebnie uprzedzać. 

A teraz, jeżeli wciąż mam czytelników, proszę Was o trzymanie za mnie kciuki, żebym zakupiła swoje cztery bileciki na Halę Stulecia, bo do końca tygodnia sprzedaż na pewno ruszy. ;)

To chyba tyle ode mnie na dziś. 

Byle do piątku!