XXVIII

,,Strach do­daje no­gom skrzydeł.'' 

Mam cię uczyć kultury? – zwrócił się do zbliżającego się kolegi. –Przedstawiłbyś się koleżance.

-Tak się składa, że już się znamy. – powiedział, trzymając ręce w kieszeniach i spoglądając na niego.

Ten w odpowiedzi zdziwił się chyba, ale potem na jego twarzy pojawił się znów ten okropny uśmiech. Popatrzył na mnie i puścił moją rękę, a ja rozmasowałam swój nadgarstek i poczułam mrowienie w  palcach, do których powoli zaczęło docierać krążenie. Wzrok jednak ciągle miałam skierowany w stronę drugiego faceta. Zauważyłam, że unika mojego wzroku i poczułam, że nadzieja, która się początkowo we mnie pojawiła, ucieka ze mnie jak powietrze z przebitego balonu.

-O, to miło. Potowarzyszy nam koleżanka dzisiejszego wieczoru? – powiedział ten okropny, jakby nie zauważając niezręczności, która zapanowała między mną, a jego kolegą, wprawiając mnie tym pytanie w zdumienie. Nie wiedziałam dokładnie o jaki rodzaj ,,towarzyszenia’’ mu chodziło.

-Sorry, ale spieszę się do domu. – odpowiedziałam neutralnie, udając obojętność. Serce nadal tłukło mi się w piersi, a ja miałam dziwne, pesymistyczne wrażenie, że ten wieczór nie będzie raczej należał do tego rodzaju wieczorów, które będę miło wspominać w wolnych chwilach.

-Chwilka nie zaszkodzi, dom ci nie ucieknie przecież. – uśmiechnął się do mnie ten, który usilnie prowadził ze mną rozmowę.

Miałam zaprotestować, gdy znów złapał mnie za nadgarstek i chcąc nie chcąc musiałam ruszyć za nim. Może byłabym w stanie coś zrobić, wkurzyć się, czy zacząć go tłuc na środku chodnika, ale po prostu byłam jak sparaliżowana. Normalnie gdybym spotkała dwóch facetów w ciemnej uliczce nie byłabym w stanie zrobić nic, poza wkurzeniem ich, a przecież fakt, że znałam jednego z nich powinien jednak być bardzo pomocny. Trochę oszołomiona zauważyłam, że idący obok mnie człowiek na pewno wie, że nie mam ochoty nigdzie z nimi iść, a mimo to nie powiedział żadnego słowa i nie wyglądał, żeby miał taki zamiar. Najbardziej zadziwiło mnie to, że z tej znanej mi tak twarzy znikła ta zawsze obecna pewność siebie, którą promieniował za każdym razem, gdy go widziałam.

W milczeniu przeszliśmy na drugą stronę ulicy, oddalając się do mojego domu, a ja gorączkowo zastanawiałam się, co mam zrobić. Oglądałam niby kilka filmów z różnymi psycholami, ale jedyne co przychodziło mi do głowy, to nie rzucać się, żeby nie zrobił mi krzywdy i mieć nadzieję, że nie planuje czegoś ohydnego. Chociaż ten jego uśmiech, którym mnie co chwila obdarzał, raczej nie podnosił mnie na duchu. Chciałam uciec w najlepszym do tego momencie, ale miałam praktycznie unieruchomiony w jego uścisku nadgarstek.

Facet usilnie próbował nawiązać rozmowę z jednym z nas, ale jego towarzysz był nadal tak milczący, jak ja.

-Skąd wy się w ogóle znacie? – zapytał, a ja widząc, że ten drugi nie ma chyba zamiaru nic powiedzieć, odezwałam się ze ściśniętym gardłem.

-Z pływalni.

W myślach zaczęłam mówić do kolegi z toru, którego tak często widywałam i który zrobił na mnie tak miłe wrażenie, żeby mi pomógł, nawet na niego klęłam i posyłałam w jego kierunku zrozpaczone, wnerwione momentami spojrzenia, niestety ten skutecznie nadal unikał patrzenia w moją stronę.

Fajnie. Jakiś psychol idzie sobie na luzie, ciągnąc mnie za sobą w nieznanym kierunku, a ten po prostu tak sobie udaje, że tego nie widzi.

Z nerwów zrobiło mi się niedobrze.  Dotarliśmy do jakiegoś budynku, pod którym moja ręka została wyswobodzona. 

-Bartek, pilnuj jej. – powiedział mojemu znajomemu z pływalni.

Cóż za ironia losu, czemu i on musi mieć na imię jak ten, z którym wiecznie się ostatnio kłóciłam i któremu powiedziałam, że wrócę do domu sama? Gdybym tylko nic nie mówiła, od dawna siedziałabym w cieplutkim domu i ta sytuacja w ogóle by mnie nie spotkała.

Miło tak po kilku miesiącach dowiedzieć się, jak ma na imię kolega z sąsiedniego toru, z którym tak lubiłam się wyścigować.  ,,Lubiłam’’ to dobre określenie, bo czułam, że jeśli wyjdę z tej sytuacji cało, będzie ostatnią osobą, z którą będę miała jakikolwiek kontakt. Choćby wzrokowy.

-Zaraz wrócę. – powiedział ten drugi, a gdy tylko jego sylwetka zniknęła we wnętrzu budynku, odwróciłam się do Bartka.

-Zmywam się stąd.

No chyba nie. Zdziwiona spojrzałam na jego rękę, która zacisnęła się mi na ramieniu.

-Co ty robisz?

-Nigdzie nie pójdziesz, nie mogę cię puścić. – powiedział, po raz pierwszy tego wieczoru spoglądając mi w oczy.

-Żartujesz chyba. – patrzyłam na niego, czekając aż mi przytaknie, ale to nie nastąpiło. – Sądziłam, że obracasz się w lepszym towarzystwie. Ten Twój kolega to psychol, nie chcę mieć z nim nic wspólnego. Gdzie my w ogóle idziemy?

-Do klubu pewnie. – powiedział, już z rękoma w kieszeniach. – Naprawdę, nie mogę cię puścić, będę miał później przesrane.

-Nie interesuje mnie, co będziesz miał. Ten koleś jest ohydny, obleśny i po prostu mnie przeraża. Nie powiesz mi, że nie widziałeś, iż w ogóle nie mam ochoty z Wami iść.

-Posiedzisz z nami trochę, postawi ci  z dwa drinki i wrócisz do domu. Obiecuję.

-Mam ci może uwierzyć? Ten koleś nie wygląda mi na takiego.

-Jesteś moją znajomą, nic ci nie zrobi.

Przygryzłam wargę na widok jego kolegi, który pojawił się przy nas znienacka. Chciał złapać mnie za rękę, ale sama ruszyłam do przodu, jednocześnie gorączkowo zastanawiając się, jak uciec. W tej chwili nie ufałam już żadnemu z nich i jedyne czego chciałam, to wrócić do domu. W miarę jednak jak mijaliśmy różne uliczki, nie do końca wiedziałam, w jakiej części miasta jestem. Nigdy nie spacerowałam po zmroku, nie mogłam rozpoznać żadnego z budynków, choć z pewnością kiedyś tu byłam.

Kiedy koleś zaczął się do mnie kleić i nie trzymał rąk przy sobie, stwierdziłam, że pora się zwijać i to za wszelką cenę. W myślach zapaliła się mi ostrzegawcza lampa i od razu przed oczami stanęła mi scena z klubu wieki temu, gdy poszłam tam przerobiona jak nie ja, a jakiś nachalny koleś zaczął przystawiać się do mnie przy barze. Czułam jednak instynktownie, że tak łatwo jak z tamtym mi już nie pójdzie, bo nie otaczał mnie tłum ludzi, w którym byłabym w stanie wyparować. Nawet gdyby strach był ogromny, nie dałabym się obmacać facetowi, którego widzę któryś tam raz w życiu.

-Zostaw mnie czubku. – warknęłam i jedyne co zdążyłam zauważyć, to zniknięcie jego okropnego uśmiechu z jego twarzy. Chwilę później przed oczami zatańczyły mi gwiazdki, a policzek zapiekł mnie niemiłosiernie.

Czyli to tak musi czuć się człowiek spoliczkowany. Nikomu bym tego nie poleciła,za żadne skarby... chyba, że by sobie na to zasłużył.

Koleś z zaciętą miną złapał mnie za brodę i przez chwilę mierzyliśmy się spojrzeniami.

-Przeproś.

-Zapomnij.

Tym razem dostałam w drugi policzek.  Zatoczyłam się do tyłu i z niedowierzaniem zobaczyłam, że Bartek przygląda się temu wszystkiemu i nie interweniuje. Zaczęły mnie piec oczy, a ja zrozumiałam, że ostatnie, co mogłam zrobić, to się popłakać. Czułam, że jeśli nic nie zrobię, na pewno nie skończy się na dwóch drinkach, a na izbie przyjęć jakiegoś szpitala. W najlepszym przypadku, bo inne nie wchodziły nawet w rachubę. Koleś był niepoczytalny, a ja nie chciałam skończyć w jakimś foliowym worku czy...
Przerażenie, które wcześniej mi towarzyszyło, ustąpiło miejscu adrenalinie.

-Idziemy.

-Po moim trupie.

Błysk w jego oczach uświadomił mu, że moje zdanie może łatwo stać się rzeczywistością.  Złapał mnie za nadgarstek, a ja wkurzona kopnęłam go w brzuch kolanem. Koleś zdziwiony puścił moją rękę, a ja nie czekając, minęłam go, próbując uciec.

Kilka sekund później poczułam, jakby ktoś wyrwał mi ramię z barku. Złapał mnie za torebkę, którą niewiele myśląc puściłam, a wtedy on podciął mi nogi. Upadłam, a ręce zamortyzowały mój upadek, niestety nie uchroniły mnie przed przejechaniem brodą po krawężniku. Poczułam charakterystyczne szczypanie i chciałam szybko się podnieść, gdy koleś złapał mnie za włosy. Machałam rękoma jak oszalała, ale nie mogłam go dosięgnąć, bo stałam do niego tyłem. Czułam, jakby wyrywał mi połowę włosów wraz z cebulkami i dotarło do mnie, że nie ucieknę, nie dam rady. Przygryzłam wargę, aby się  nie rozpłakać, gdy usłyszałam trzask, a potem upadłam na chodnik wraz z moim oprawcą, uderzając kolanem o twarde podłoże. Poczułam, jak puszcza moje włosy i odwróciłam się zdziwiona, aby zobaczyć, jak Bartek z pływalni szamocze się z tym, który użył wobec mnie siły.

-No uciekaj! – warknął, próbując przycisnąć do ziemi swojego znajomego, który, chwilę później uderzył go w twarz, kiedy wpatrywałam się w nich siedząc nieruchomo na chodniku.

Nie trzeba było mi tego długo powtarzać. Zerwałam się z chodnika, nawet nie patrząc na leżącą nieopodal torebkę, z której wysypała się połowa rzeczy i zaczęłam biec. Czułam ból w kolanie za każdym razem, gdy odbijałam się od podłoża lewą nogą i przeklinałam samą siebie, za to, że tak rzadko biegałam, bo po chwili zabrakło mi tchu. Normalnie wymiękłabym i usiadła, żeby gdzieś odpocząć, ale kiedy masz świadomość, że postój może kosztować cię życie, takie rozwiązanie nie wchodzi w grę.

Biegłam ostatkiem sił jakąś ulicą, nie wiedząc gdzie jestem. Wydawała mi się znajoma, ale nie wiedziałam, czy wrażenie nie jest złudne. Dawno tutaj nie byłam. Bałam się obejrzeć za siebie, oczy zaszły mi mgłą i biegłam tak tą ulicą, czując, jak słone łzy spływają mi po brodzie, powodując niemiłosierne ból. Przetarłam po niej dłonią i zobaczyłam krew, ale nie miałam czasu się tym zajmować.

Postanowiłam wbiec do jakiegokolwiek domu i poprosić o pomoc, mając nadzieję, że zostanie mi udzielona, kiedy zaczął mi dzwonić telefon. Rzadko nosiłam go w kieszeni, a dźwięk, który wydał bardzo mnie przestraszył. Czułam, że może mnie zdradzić, ale nie miałam jak go wyłączyć podczas biegu. Wbiegłam w jedną z bram czując, że nie jestem już w stanie dalej biec- płuca mi płonęły z każdym płytkim oddechem. 

Kiedy zastukałam do drzwi domu, który wybrałam podświadomie, zauważyłam, że już tu byłam. Wrażenie mnie nie myliło, miałam tylko nadzieję, że ktoś mi otworzy. Odwracałam się niespokojnie, bojąc się, że koleś rozprawił się już z tym, który ostatecznie mi pomógł i zaraz dopadnie mnie. Zaczęłam trząść się jak osika na wietrze i planowałam już uciec do innego domu, gdy drzwi przede mną otworzyły się i stanęła w nich kobieta.

Uśmiech zniknął z jej twarzy, gdy zobaczyła, w jakim jestem stanie.

-Boże Święty. – wciągnęła mnie do pokoju. – Co ci się stało?

Weszłam z nią w głąb mieszkania, spoglądając po drodze w lustro, które przedstawiało okropny widok. 

Krew z brody kapała mi na bluzkę, a oczy były czerwone i napuchnięte od płaczu. Telefon znów mi zadzwonił, ale zignorowałam go. Do przedpokoju wbiegła dwójka dzieci wraz z ich ojcem, a wszyscy popatrzyli na mnie zdziwieni.

-Ala, jasna cholera, co ci się stało? – powiedział Igła, a potem zaprowadził mnie do kuchni, gdzie jego żona pomogła mi umyć twarz, a potem zabandażowała mi brodę. Na całe szczęście na krawężniku zostawiłam tylko trochę skóry, choć wyglądało do dramatycznie.

Nim się obejrzałam, przede mną na stole pojawiły się herbata, paczka chusteczek, a ja sama zostałam okryta kocem. Dzieci poszły spać poganiane przez ich matkę, ale Igła siedział obok mnie i delikatnie wypytywał co mnie spotkało. Opowiedziałam mu wszystko, a po opanowaniu choć trochę płaczu, zasugerowałam się jego podpowiedzią i postanowiłam zadzwonić do kogoś z bliskich mi osób. Nie wybrałam Miśki, ani Zośki, choć ich numery pojawiły się na moim wyświetlaczu w postaci połączeń nieodebranych, ale numer Bartka.

Kiedy w słuchawce usłyszałam jego głos, ponownie rozryczałam się, nie mogąc wykrztusić ani słowa. Igła wziął ode mnie telefon, a ja sama zostałam pokierowana na kanapę w salonie, na której usnęłam szybko, z niemałą pomocą tabletek nasennych.

*

Jest i rozdział 28. Rozpoczynamy wielkie odliczanie. Jeszcze jeden normalny post i pora na epilog.
Wciąż nie mogę uwierzyć, że to już koniec.

Weekend zaczął się wielką parą, więc staram się nadrobić zaległości w czytaniu i komentowaniu. Może mi się uda. ;) Dzięki Bogu, że koniec opowiadania wypada akurat po weekendzie, będę mogła dopracować te ostatnie dwa rozdziały.

Wczoraj zakupiłam sobie Bravo Sport i tym oto sposobem na mej malinowej ścianie obok Kubiaka, Bartmana, Możdżonka i Wlazłego zawiśnie i Kurek. :)

Czujecie, że do końca roku szkolnego po tym weekendzie będzie już mniej niż miesiąc? :>

W piątek wybieram się na koncert charytatywny Fairytaleshow, jeśli ktoś z Was oglądał tegoroczną edycję Must Be The Music, to pewnie ich kojarzycie. :) Zapowiada się bosko.

Naszła mnie taka myśl - czasami zgadujecie jakie mam zamiary jeśli chodzi o kolejne rozdziały. Pierwszą osobą, która zgadła dobrze kim był kolega paskudnego typa i zarazem autorem pierwszego komentarza była Natalia. :> Patrz, nie dość, że pierwsza skomentowałaś, to jeszcze pierwsza zgadłaś. Przesyłam ci wirtualne trofeum Proroka Rozdziału. ;) Wiele z Was także dobrze podejrzewała, że będzie chodzić o kolegę z pływalni, co spowodowało, że pomyślałam, czy nie jestem zbyt przewidywalna. ;)

Wracając do meritum sprawy - gdybyście miały spróbować zgadnąć, kogo wybiorę na bohatera kolejnego opowiadania ( bo jest on już wybrany), to kogo byście obstawiały? 
:)

Jestem ciekawa, ile osób odpowie dobrze i kto zgarnie kolejne trofeum dla Proroka. ;)