XXVII

,,Kochać jest łat­wo. To, można po­wie­dzieć, jak z sa­mocho­dem: wys­tar­czy włączyć sil­nik, do­dać ga­zu i wyz­naczyć so­bie cel podróży. Ale być kochaną to tak jak prze­jażdżka z kimś in­nym, je­go sa­mocho­dem. Na­wet, jeśli uważasz te­go ko­goś za dob­re­go kierowcę, zaw­sze po­zos­ta­je ten pod­skórny strach, że może się po­mylić, a wte­dy w ułam­ku se­kun­dy wys­trze­licie obo­je przez przed­nią szybę na spot­ka­nie śmier­ci. Być kochaną może oz­naczać naj­większy koszmar. Bo miłość to re­zyg­nacja z pa­nowa­nia nad włas­nym lo­sem. A co się sta­nie, jeśli w połowie dro­gi pos­ta­nowisz zawrócić al­bo skręcić w bok, a nie masz na to ja­ko pa­sażer żad­ne­go wpływu?''

Jonathan Carroll, ,,Kości księżyca''

Następne dwa dni były dla mnie męczarnią. Nie dlatego, że Londyn i okolice mi się nie podobały, po prostu atmosfera się nie kleiła. Czułam się źle, ponieważ byłam całkowicie zależna od Bartka, choć tego nie chciałam,  a on chyba był na mnie zły za to, że grzebałam mu w telefonie. Faktycznie, nie powinnam była tego robić, ale on sam mógł jakoś inaczej zareagować, niż tylko to zbagatelizować. Traktował mnie z taryfą ulgową i choć nie chciałam się do tego przyznać, wiedziałam, że wypróbowuję granice jego możliwości. Każdy kiedyś traci cierpliwość, a miałam dość tego, że próbuje mnie ze wszystkich sił do siebie przekonać, milcząc wtedy, gdy normalnie porządnie by się na mnie wściekł. Kiedy zarzuciłam mu pewnego rodzaju faworyzowanie, znowu się pokłóciliśmy, tym razem porządniej. Szliśmy ulicami angielskich miast niby razem, a niby osobno.

Nie chciałam, żeby tak to wyglądało. Spoglądając w lustro nie poznawałam już siebie. Czy kiedyś byłabym w stanie wodzić za nos faceta, zmuszając go do płaszczenia się pod moimi nogami? Miałam już 25 lat, a Bartka znałam już od trzech lat, dziwne wydawało mi się, że ten czas tak szybko minął.

Zawsze gardziłam tymi wszystkimi niezdecydowanymi dziewczynkami, które nie wiedziały czego chcą i czuły się nieszczęśliwe, mimo wszystkiego dobrego, co ich otaczało. Kiedy ja sama stałam się jedną z nich? Prawda bardzo mnie zabolała. Mimo swojego wieku nie zrobiłam w życiu nic konkretnego, nadal byłam kimś nic nieznaczącym. Pracowałam w kiosku od dobrych paru miesięcy, marząc tylko o lepszej pracy, ale nie robiąc nic, żeby ją zdobyć. Ktoś kiedyś powiedział, że aby marzenia się spełniły, trzeba im pomóc, muszą też być jak najbardziej realne. Ja od kilku lat żyłam jedynie marząc, biernie czekając na rozwój wypadków.

Zastanawiałam się, dlaczego Bartek nadal się stara, żeby mnie odzyskać. Jeżeli to, co czułam do niego wcześniej było toksyczne, to czy fakt, że nadal biegnie za mną jak pies za swoim właścicielem nie świadczy, że i uczucie, którym on mnie darzy jest równie toksyczne?

Miałam ochotę potrzepać samą sobą. Kiedy człowiek nie był nigdy zdecydowany co do swojego dalszego życia, ciężko jest mu się ogarnąć, bo nie wie jak i gdzie to zacząć. Jedyne, czego byłam pewna, to jedno – nie ma sensu czekać na przysłowiowe jutro, które nigdy nie nadeszło i nie nadejdzie, ale zabrać się za siebie już dziś, teraz.

Wszystkie te przemyślenia naszły mnie, kiedy siedziałam wraz z Bartkiem w terminalu na lotnisku Heathrow. Wpatrywałam się w artykuł świeżo zakupionej angielskiej gazety, nie rozumiejąc go. I nie było to bynajmniej spowodowane barierą językową, po prostu wpatrywałam się w słowa, a ich znaczenie do mnie nie  docierało. Siedzący obok mnie wielkolud także był pogrążony w lekturze. Półleżał na swoim krześle, opierając nogi na tym naprzeciwko i kompletnie nie zwracał na mnie uwagi. Dobrze Bartuś, w końcu dotarło do ciebie, jak powinieneś mnie traktować.

W tej chwili dotarła do mnie jeszcze jedna ważna rzecz. To co robiłam ze swoim życiem to jedno, ale to, że moje decyzje, albo ich brak wpływa na życie siedzącego obok mnie faceta… Mogłam zniszczyć swoje życie, ale nie jego.

Jeszcze z tą myślą zamknęłam gazetę i schowałam ją do torby, a potem zerknęłam na pogrążonego w lekturze Bartka.

-Możemy porozmawiać? – zapytałam, a on w odpowiedzi zmarszczył tylko brwi, nie odrywając wzroku od czytanej gazety.

-Poczekaj, muszę dokończyć.

Spoglądałam na jego twarz, niecierpliwiąc się i wybijając stopą jakiś nieokreślony rytm. Po chwili moją uwagę przykuły jego oczy. Które bynajmniej się nie ruszały. Przygryzłam wargę i zrezygnowałam z wyrwania mu gazety, choć miałam na to ogromną ochotę. Zasłużyłam sobie na ignorowanie mnie.

-W takim tempie to się zestarzejemy, zanim porozmawiamy. – westchnęłam, ale on nie zareagował.

Masz, co chciałaś Ala. Odwróciłam twarz, nie chcąc uporczywie wpatrywać się, jak nadal udaje zajętego, bo jego szorstkość mnie zabolała. Teraz wiedziałam jak on czuł się, kiedy starałam się go ignorować i zrobiło mi się głupio.

Wsiedliśmy do samolotu, a ja widząc, że unika mojego wzroku, zastanawiałam się, co będę robić podczas lotu. Jakby czytając w moich myślach podał mi swój telefon , a ja założyłam słuchawki i włączyłam pierwszą lepszą play listę. Słuchałam muzyki z zamkniętymi oczami i chyba musiałam usnąć, bo kiedy otworzyłam oczy Bartek trzymał w ręce swój telefon, a ludzie szykowali się do lądowania.

Gdy wyszliśmy z budynku rzeszowskiego lotniska na Jasionce, nadal nic nie mówił. Czyli tak miało się to skończyć? Mieliśmy pożegnać się, a on miał wrócić do Bełchatowa i pewnie już nigdy do mnie nie przyjechać?

Podeszliśmy do jego auta, ale ja nie miałam zamiaru do niego wsiadać, a on chyba to zauważył.

-Nie musisz mnie podwozić, trafię do domu sama.

Pokiwał głową ze zrozumieniem, lekko zaskoczony i otworzył sobie drzwi od strony kierowcy. Świetnie. Teraz to mi przyszło się przed nim płaszczyć. Wsiadłam na siedzenie pasażera, choć nie miałam takiego zamiaru, próbując go zatrzymać.

-A ty nie wracasz do domu sama?

-Wracam, chcę tylko z Tobą pogadać.

-Acha. – przeciągnął ten wyraz. – W takim razie o czym chcesz pogadać?

Myślałam, że nigdy nie przejdzie mi to przez gardło.

-Przepraszam.

Spojrzał na mnie zaskoczony.

-Byłam i jestem okropna. Zrozumiem, jeżeli teraz wyjedziesz i już nigdy więcej się nie zobaczymy.

Czułam, że w moich oczach zbierają się łzy. Nie chciałam, żeby powiedział, że ma taki zamiar i wróci do siebie, szukając sobie kogoś normalnego, bo ja z całą pewnością taka nie byłam. Zanim się totalnie rozsypałam, powiedziałam cicho:

-Daj nam tydzień. Nie dzwoń, nie pisz. Może bez wpływu na siebie nawzajem będziemy mogli podjąć odpowiednią decyzję.

-A gdybyś miała podjąć ją teraz? – odezwał się, patrząc na mnie swoimi jasnymi oczami.

-Rozum podpowiada mi, że gdybym do ciebie wróciła, zrobiłabym ci tylko krzywdę, bo zasługujesz na kogoś kto ma życie i nie boi się być sobą.

Nie patrząc na niego otworzyłam drzwi, a zamykając je dopowiedziałam:

-Ale serce kazałoby mi do ciebie wrócić i to właśnie niego bym się w tej chwili posłuchała.

Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam szybko, klucząc między innymi autami, próbując zniknąć. Nie chciałam, żeby pod wpływem moich słów zaraz podjechał do mnie i powiedział, że wszystko już dobrze i zawsze będziemy razem, bo jego decyzja musiała być dobrze przemyślana.

Złapałam autobus.  Na zewnątrz zrobiło się już ciemno, mimo wczesnej pory, a chmury były tak gęste, że na niebie nie  było ani jednej gwiazdy. Siedząc przy oknie spoglądałam przez szybę i mignął mi budynek pływalni – postanowiłam, że pójdę tam następnego dnia po pracy, bo od pewnego czasu jakoś rzadziej tam bywałam, co wypominał mi mój bezimienny kolega z pływalni.

Nim się obejrzałam, autobus zatrzymał się na moim przystanku. Byłam jedyną osobą, która na nim wysiadała, a okolica była praktycznie bezludna, zapewne z pogody okropnej pogody. Wiatr, który wiał dość mocno był wręcz lodowaty i przenikał moją kurtkę, dostatecznie uświadamiając mi, że zima już blisko. Przyspieszyłam, chowając już zdrętwiałe ręce do kieszeni, pragnąc jak najszybciej znaleźć się w cieplutkim w domu, w wannie wypełnionej gorącą wodą.  Już widziałam zarys mojego bloku, mimowolnie uśmiechając się na jego widok.

Zaczęłam zastanawiać się, czy Miśka lub Zośka zrobiły zakupy, bo byłam potwornie głodna, gdy do moich uszu doszedł pewien głos. A nawet dwa głosy, które szybko się do mnie zbliżały. Postanowiłam udawać, że nie słyszę tych, którzy zapewne mnie miną i znikną w ciemności, kiedy jednak właściciel jednego z głosów pojawił się tuż obok mnie, a ja ujrzałam jego twarz, wiedziałam już, że on z pewnością nie ma w planach tak zwyczajnie mnie minąć.

-Witam koleżankę.

Facet uśmiechnął się w swój przerażający sposób, a do mnie jak na zawołanie wróciła sytuacja z kiosku, z tym małolatem, który tak dochodził się ze mną o paczkę papierosów. Mimowolnie się zatrzymałam, poza tym nie bardzo miałam wybór, bo ten, który wtedy mu pomógł, stanął przede mną, zagradzając mi drogę.

-Dawno się nie widzieliśmy, prawda? Pamiętasz mnie jeszcze? – wciąż szczerzył się do mnie w upiorny sposób.

-Niestety. – odpowiedziałam, patrząc na niego twardo. Serce zaczęło bić mi jak oszalałe, a w głowie pojawiały się setki czarnych scenariuszy. Dlaczego do cholery nie poprosiłam Bartka, żeby mnie podwiózł? Miałam nadzieję, że nie trzęsę się z przerażenia, a koleś nie zauważy zaniepokojenia w moich oczach. – Przepraszam, ale się spieszę.

Próbowałam go minąć, ale znów zastąpił mi drogę.

-Hej, nie lekceważy się tak znajomych. Porozmawiajmy najpierw. – położył mi rękę na ramieniu.

-Nie będę z Tobą rozmawiać. – warknęłam, strącając jego rękę. W odpowiedzi przygryzł wargę i złapał mnie za nadgarstek, gdy ponownie próbowałam go minąć, ściskając tak mocno, że aż zrobiło mi się słabo.

-Na pewno?

Uśmiechnął się znów, a potem dodał:

-Tyle mówiłem o Tobie swoim znajomym, nie odpuszczę przecież okazji, żeby zapoznać się z jednym z nich.

Zwrócił spojrzenie w inną stronę i zaśmiał się:

-A ty co, stary? Nie strugaj tchórza, przecież ta dziewczyna cię nie zje. Będzie miła, jestem tego pewien.

Czułam, że ręka, za którą mnie trzymał, drętwieje. Odwróciłam się w stronę, w którą kierował spojrzenie, aby zobaczyć kim był właściciel drugiego wcześniej słyszanego głosu, a kiedy facet pojawił się w świetle latarni, zrobiło mi się momentalnie słabo, ale w mojej głowie pojawił się też nikły promyk nadziei. 

*

Uwielbiacie takie zakończenia, wiem. ;) Skoro jednak do końca jeszcze dwa rozdziały i epilog, nie mogłam się powstrzymać. 

Jeśli ktokolwiek nie wie, bo mnie o to nie pytał, to powiem, że z pewnością po tym opowiadaniu zacznę pisać nowe, więc nie zaginę. ;) 

We wtorek czeka mnie pięć lekcji, w tym podwójny niemiecki w zawężonej grupie aż czterech osób jak dobrze pójdzie, bo inne klasy, które zawsze z nami mają, są na wycieczkach. Zapowiada się ubaw. ;) Poza tym mam mieć dwie matmy, choć w planie nie mam ani jednej. Super, dwa dni, a ja już będę miała odhaczone 5 h tego przedmiotu. Dobrze, że to jeden z moich ulubionych. ;) Niedługo matury się skończą i wszystko wróci do normalności, więc będę standardowo kończyć po drugiej każdego dnia.

W ramach nikłego komentarza odautorskiego, postanawiam zasypać was lawiną pytań. ;) Żartuję.

Może głupie pytanie, ale jaki jest wasz ulubiony przedmiot? Albo był, jeśli już jesteście po szkole. ;) 

Jeszcze nigdy się Was chyba o to nie pytałam, ale zapytam:

Jaki jest Wasz ulubiony siatkarz? A którego  najbardziej nie lubicie i dlaczego jest to Zbyszek? ;) Żartuję!

Nie musi być polski, może też być zagraniczny. ;)

,,Ostatnią piosenkę'' już prawie przeczytałam. Brawa dla mnie, czytam ją już ponad tydzień, ale naprawdę nie mam na to czasu, tak samo jak być na bieżąco z Waszymi opowiadaniami, tyle się tego uzbierało. Dobrze, że jedną nogą jesteśmy w długim weekendzie.

Kolejny post oczywiście z czwartek, o 11. Skoro to wolny dzień, to dodam go wcześniej, bo będę miała kiedy go napisać.  ;)

Jeśli będę dodawać  co dwa dni, zakończymy opowiadanie 3 czerwca, jeśli dobrze liczę.

Trzymajcie się i dotrwajcie do tego utęsknionego weekendu. :)