XXII

,,Jedna połowa mnie chce ciebie

A inna połowa chce cię zapomnieć''

Selena Gomez - My dilemma

Pokonałam dzielące mnie od mieszkania schody w rekordowym tempie, nie czekając na windę, po czym zamknęłam drzwi odrobinę za głośno. Zrzucałam z nóg buty z furią, gdy w przedpokoju pojawiły się dziewczyny.

-Widzę, że spotkanie musiało być ciekawe. – skomentowała opierająca się z założonymi rękoma o futrynę Miśka.

-Aż tak to widać? – zapytałam, mijając je i idąc po szklankę soku do kuchni, a one poszły za mną. Chwilę mocowałam się z zakrętką kartonu, gdy czerwonowłosa mnie w tym wyręczyła. Zośka podała jej szklankę i tak współpracując nalały mi soku, a później wypchnęły zgodnie z kuchni na kanapę. Ja jednak zamiast usiąść na niej jak normalny człowiek, skrzyżowałam nogi na dywanie i powoli zaczęłam sączyć sok.

-Czego chciał? – ponaglała mnie Miśka. Odstawiłam pustą szklankę na stolik, długo zbierając się do odpowiedzi. Spojrzenia moich przyjaciółek były jednak tak natarczywe, że w końcu musiałam to wypowiedzieć.

-Chciał do mnie wrócić.

Tego się nie spodziewały. Miśka zaczęła chichotać, a Zośka wytrzeszczyła swoje piwne oczy.

-Dobre. A tak na serio? –zapytała ta pierwsza, gdy już się uspokoiła.

-To było na serio.- odpowiedziałam na co i jej oczy spojrzały na mnie ze zdumieniem.

-A ty co na to? – zapytała mnie Zośka.

-Wkurzyłam się. Ogólnie to wcześniej się rozkleiłam. Przytulił mnie, co strasznie mnie wkurzyło. A później nie wiem, czy on myślał, że jedno przepraszam wystarczy? – rzuciłam rozgoryczona.

-Płakałaś?

Nim się obejrzałam, Zośka usiadła obok mnie na dywanie, a ja położyłam oparłam głowę na jej ramieniu. Miśka wciąż spoglądała na mnie z drugiej strony stołu.

-Kurczę, nie chciałam, ale tak jakoś wyszło. On po prostu… Siedział tam, tak jakby prześwietlał mnie rentgenem. – powiedziałam ze ściśniętym gardłem. Jak do tej pory tylko Bartek zauważył, że działam na siłę, udaję kogoś kim nie jestem, byle tylko nie martwić ludzi znajdujących się wokół mnie.  Widział mnie po raz pierwszy od paru miesięcy, a umiał więcej powiedzieć o moim stanie psychicznym, niż siedzące w pobliżu Miśka i Zośka, które przecież widywały mnie codziennie i spędzały ze mną dobre parę godzin. – Powiedział też, że zostawił mnie, bo chciał wrócić do swojej byłej.

-Jedzie na dwa fronty, czy może Natalia już go zostawiła? – zapytała Miśka, spoglądająca na mnie swymi stalowymi oczami.

-Pudło. To on ją zostawił. Gadał jakieś głupoty, że to był błąd, bo tak naprawdę ja się liczę i tak dalej.

Siedziałyśmy w ciszy, a ja po raz kolejny odtworzyłam sobie w głowie przebieg naszego spotkania.

-Myślałam, że chce ci jakąś sprawę wytoczyć za pobicie, ale takich hec to nie przewidziałam. – zaśmiała się Miśka. Zośka milcząco przysłuchiwała się naszej wymianie zdań, po prostu siedząc tuż obok mnie, jednak postanowiła się wtrącić.

-I co mu odpowiedziałaś?

-Ogólnie wkurzył mnie tą swoją postawą. To wszystko, co o mnie mówił… Wyszło, jakbym bez niego nie potrafiła przeżyć ani jednego dnia, jakby był dla mnie tak niezbędny, jak tlen. Kiedy mu odmówiłam, powiedział, ze się nie podda.

Zośka objęła mnie ramieniem i przytuliła do siebie, wiedząc, że w mojej głowie mam teraz ogromny zbitek myśli i emocji, który niedługo wybuchnie. Tak to już jest, gdy wszystko trzymasz gdzieś głęboko w sobie i tłumisz. Później nie potrafisz nad tym kontrolować.

-Wiecie, co jest najgorsze? Najgorsze jest to, że w pewnym sensie miał rację. Odkąd mnie zostawił, nie wiedziałam, jak dalej dam sobie radę. Nadal nie wiem. –wyznałam im to, czego do tej pory nie mówiłam im tak otwarcie.

Wstałam z podłogi, wysuwając się spod ramienia Zośki i prostując nogi.

-Słuchajcie, źle się czuję. Idę się kąpać, a potem spać, pogadamy jutro. – powiedziałam, mimo iż na zegarze widniała dopiero godzina dwudziesta.

Zamknęłam drzwi od łazienki, a potem gdy wanna już się napełniła, zanurzyłam w niej po czubek głowy. Kuracja wodna na niewiele się zdała, miałam nadzieję, że przynajmniej łóżko przyniesie mi pewne ukojenie. Kiedy jednak położyłam się w przyjemnie pachnącej pościeli, ukojenie nie nadeszło. Szczerze mówiąc, w podświadomości się tego spodziewałam.

Kilka godzin później miałam już dość wszystkiego. Brak snu mi nie służył, ubrałam więc szybko jakieś ciuchy, nie bardzo rejestrując wszystko wokół. Dopiero podczas zawiązywania butów zauważyłam, że na nogach mam dwie inne skarpetki, ale bardzo krótko ta myśl zaprzątała mi głowę.

Biegłam powoli dość spokojnymi koło godziny szóstej ulicami Rzeszowa, mijając innych ludzi, którzy także postanowili wybrać się na przebieżkę. Skręcałam w uliczki, nawet nie interesując się, jak się nazywają, pogrążona w o wiele ważniejszych myślach.

W tej chwili nie wiedziałam już nic. Z jednej strony byłam zła na Bartka, za to, że tak po prostu powiedział mi, że chce do mnie wrócić. W jego głosie słyszałam pewność. Poczułam się jak zabawka jakiegoś dzieciaka, który zostawił nowo zakupiony samochodzik na rzecz innego, do którego miał sentyment, a później jednak stwierdził, że ten pierwszy jest przecież nowocześniejszy i ma więcej zalet, dlatego zabawa nim będzie fajniejsza. Zachowywał się, jakby wiedział, że niezależnie od sytuacji tu będę. I będę na niego czekać. Co faktycznie było w pewnym stopniu prawdą.
Nie wiedziałam, czy mam wierzyć, w to co mówił. Czy zostawił Natalię dlatego, że faktycznie stwierdził, że to już nie jest to, czy może to ona go zostawiła, a on z powodu urażonej dumy nie chciał się do tego przyznać? Z drugiej strony w mojej głowie cały czas przemykały wspomnienia z nim związane i pragnienie, żeby to wszystko powróciło. Wczorajsze spotkanie obaliło mój pogląd, że najwięcej wiedzą o mnie ci, którzy stale przebywają w moim otoczeniu. Najwidoczniej Bartek był o wiele lepszym słuchaczem i obserwatorem, niż sądziłam. Otworzyłam się kiedyś w jego obecności, a on po tak długim czasie umiał to wykorzystać i czytał ze mnie jak z otwartej księgi. Tam w kawiarni miałam wrażenie, jakby siedział w mojej głowie, co trochę mnie przeraziło. Nie wiedziałam, co mam na jego temat myśleć. Bartek nie jest człowiekiem , który tak sobie odpuszcza, dobrze zdawałam sobie z tego sprawę. Dążył do celu, aż go osiągnął. Świadomość, że to właśnie ja jestem teraz jego celem nie bardzo mi pomagała.

Rozejrzałam się zdziwiona. Tak się zamyśliłam, że teraz nie wiedziałam, gdzie jestem. Nogi niosły mnie gdzie chciały, a w tej okolicy chyba jeszcze do tej pory nie byłam. Zdezorientowana pomyślałam, żeby wrócić drogą, którą przybiegłam, ale nie wiedziałam, którędy dokładnie ona biegła. Poza tym niewiele już miałam czasu na powrót do domu i przebranie się, bo czekało mnie kilka godzin spędzonych w kiosku. W oddali jednak zobaczyłam jeden ze znanych mi budynków i szybko ruszyłam w jego stronę. Byłam już blisko celu, gdy dostrzegłam biegnącą z naprzeciwka znajomą twarz.

-Cześć koleżanko z pływalni. – zaśmiał się na mój widok i zawrócił.

-Witaj kolego z sąsiedniego toru. – odpowiedziałam mu.

-Nigdy cię nie widziałem na tej trasie. – rzucił, kiedy biegliśmy obok siebie.

-Bo raczej nie biegam, a już na pewno nie tędy.  Przez chwilę to już nawet myślałam, że nie zdołam wrócić do domu, bo się zgubiłam.

Nie dosłyszałam jego odpowiedzi, bo zagapiłam się na nadjeżdżający dość pustą ulicą autobus. Nie dało się go przegapić, w końcu na jego bokach widniały znane mi twarze bełchatowskich siatkarzy.

-Patrz, to autobus Skry.

-Yhm. – odpowiedziałam spoglądając  w przyciemniane szyby.

Uśmiechnęłam się pod nosem, czując, że tam w jego wnętrzu jest gdzieś pewien siatkarz, który pewnie zastanawia się, kim jest facet u mego boku. Wiem, jestem okropna, ale niech teraz on się poczuje jak ja, kiedy zobaczyłam klejącą się do jego boku laskę. Gdy autobus znikł za zakrętem, przyspieszyłam, patrząc na zegarek i pożegnałam się ze znajomym z pływalni. Wpadłam szybko do mieszkania, wzięłam szybki prysznic i z kapturem zarzuconym na trochę wilgotne włosy wyskoczyłam do mojej metalowej budki.

Wystawiłam przed kiosk stojak z gazetami, odebrałam nową prasę i rozsiadłam się na krzesełku w oczekiwaniu na pierwszych klientów.

Już postanowiłam, robię sobie dzień wolny od Bartka w jakiejkolwiek postaci. Żadnych myśli na jego temat i rozmów. Przynajmniej przez jeden dzień. Czułam, że jeśli moje życie nadal będzie wyglądać, tak jak wygląda, to chyba sfiksuję.

Chociaż czy ten proces nie jest już w toku, skoro już raz w ciągu ostatnich dni zachowałam się jak wariatka?

Uśmiechnęłam się do siebie i otworzyłam okienko, bo tuż za nim zobaczyłam jasnoniebieską bluzę. Takie uroki kiosku, że twarzy klienta nie zobaczysz, jeśli nie raczy się schylić. Facet poprosił mnie o papierosy, ale ja wiedziona przeczuciem, poprosiłam go o dowód osobisty. Wyczaiłam już, że te wszystkie dzieciaki myślą, że jak twarzy mi nie pokażą, to nie poznam, że nieletni. Gdy ponowiłam prośbę o dowód, stojący po drugiej stronie raczył się schylić.

-Nie mam, zapomniałem. – powiedział małolat, który z pewnością do osiemnastki miał jeszcze daleko.

-W takim razie przykro mi, ale nie sprzedam ci tych papierosów. – odpowiedziałam do cwaniaczka, a potem zanurzyłam się w lekturze gazety, chcąc zademonstrować mu, że rozmowa skończona.

Najwidoczniej sugestia nie była jednak zbyt widoczna, bo chłopak bynajmniej nie odwrócił się na pięcie, a ja poczułam, że któreś z nas będzie mieć z tego powodu kłopoty i będę miała większe zmartwienia niż były, który nagle zechciał do mnie wrócić.

*

I znów zakończenie, które najbardziej uwielbiacie. :D 

Przepraszam, ale naprawdę miałam to rozwinąć, niestety z braku czasu nie mogę. W sobotę może więcej wystukam. Chociaż i tego nie byłabym pewna, bo będę miała mniej czasu z powodu bierzmowania, na które wybieram się w niedzielę. Rozdział krótszy, choć i kilka nadprogramowych zdań jest. ;) 

Nie spodziewałam się, że kiedykolwiek użyję cytatu z piosenki Seleny Gomez, a tym bardziej takiej, której w ogóle nie lubię i nie polubię. No cóż, tak się stało. Akurat tak pasowała do treści. ;)

Coś czuję, że będę miała teraz jeszcze mniej czasu, a przynajmniej w tym tygodniu. Pani od polskiego nas nie oszczędza, potrafi gadać na temat czterowersowego wiersza prawie całą lekcję. Chociaż i tak nie pobije to wiersza Mirona Białoszewskiego, który miał aż dwie linijki, a notatka wyszła na całą stronę A4.

Czasami zastanawiam się, co znalazłaby w moim opowiadaniu. Przy analizie pewnie doszłaby do czegoś, co mi nawet przez myśl nie przeszło. ;)

A skoro justberrry dorwała się do aparatu, to zasyła wam zdjęcie notatki.

Tak właśnie wygląda każde zadanie domowe z polskiego. Nie mamy zeszytów jako takich i musimy wszystko z lekcji jeszcze raz przepisywać na osobne kartki. ♥ Mistrz Painta zamazał swoje imię i nazwisko na ledwo zaczętej notatce ( w rogu). Na całe szczęście skończyliśmy całą twórczość Mickiewicza, ,,Kordian'' Słowackiego to miła odmiana po tych wszystkich sonetach krymski, lirykach lozańskich, ,,Dziadach'' i ,,Panu Tadeuszu''.

Przy okazji zaślę Wam i zdjęcie mojego łupu z biblioteki. 

Zapowiada się porządne czytanko. :>

A jak już jestem w temacie książek, to macie jakieś do polecenia? Czytacie aktualnie coś ciekawego? 

Lubicie w ogóle czytać książki? ;)

Na zakończenie zdołuję niektórych lub większość--> kto miał dzisiaj cztery lekcje i z tego powodu mógł napisać komentarz w dzień publikacji? ;)

Nie ma to jak mieć na 8:45, a później nie mieć dwóch ostatnich lekcji. Uwielbiam pod tym kątem moje liceum. 

Miłego dnia życzę, byle piątek minął bezboleśnie. ;)