XX

,,Spójrz, co ze mną zrobiłeś
Podoba Ci się to, co widzisz, skarbie?
Krople łez i krople deszczu
Powiedziałam, spójrz, co ze mną zrobiłeś''

Alex Hepburn - Look what you've done

Na całe szczęście udało nam się zakupić wejściówki. Włączyłyśmy się w tłum kibiców i ruszyłyśmy do naszej strefy. Co  z tego, że boisko było jakieś miliony lat świetlnych od nas, ważne, że pierwsza faza planu się udała. Rozglądałam się po boisku i moje usta rozciągnęły się w uśmiechu, gdy na płycie zobaczyłam rozciągającego się Bartka.

-Jest i nasz pan Wielkolud. – powiedziałam do Zośki, opierając się o barierkę.

Ta w odpowiedzi rzuciła mi lekko przerażone spojrzenie.

-Ala, co ty chcesz zrobić?

-Porozmawiać.

-Ach, porozmawiać… - westchnęła, wciąż ukradkiem mi się przyglądając. – Nie zrób tylko czegoś głupiego.

Nie odpowiedziałam jej i skupiłyśmy się na rozglądaniu. Mecz zaraz miał się zacząć, a ja wodziłam wzrokiem po pierwszych rzędach szukając jasnej blond głowy. Jak jego dziewczyna, to powinna tam siedzieć, tak? Niestety dziewczyn o tym kolorze włosów była masa. Czekałam tylko na koniec meczu, który właśnie się zaczął. Bez entuzjazmu przyglądałam się grze chłopaków, choć parę akcji naprawdę mi się spodobało. Unikałam siatkówki jak ognia, odkąd zerwaliśmy, dlatego dziwnie było mi się przyzwyczaić, że przyszłam tu z własnej woli i jeszcze patrzę, jak gra. Straciłam przyjemność z oglądania tego sportu, gdy z mojego życia zniknęła osoba, która właśnie z siatkówką mi się kojarzyła. Za bardzo bolały mnie wszystkie rzeczy, z którymi kojarzyła mi się jego dwumetrowa postać.

Zośka milcząco mi towarzyszyła, ale widziałam, że wysłała chyba z tonę smsów, starając się, bym nie zauważyła tego faktu. Ja jednak czułam się jak jakieś zwierzę na polowaniu – dostrzegałam wszystko, maksymalnie skupiona na boisku. Miałam dziwne wrażenie, że próbuje coś zrobić za moimi plecami, ale nie wnikałam. Zośka to dobra dziewczyna, porządna, więc wie co robić.

Gdy minęły już trzy sety, wiedziałam, że gra przeciągnie się zapewne do tie break’a. Stałyśmy z Zośką obok siebie milcząc, bo każda z nas była pogrążona w myślach. Sama nie wiedziałam, co tutaj robię. Przez ostatnie miesiące starałam się nie myśleć o Bartku, a teraz moją głowę wypełniały sprzeczne myśli na jego temat. Ta gazeta i artykuł w Internecie zaburzyły moją skrzętnie budowaną równowagę. Jakoś sobie uzmysłowiłam, że zostawił mnie z jakiegoś powodu. Bartek zawsze był człowiekiem rozsądnym, mówił, że mnie kocha, a ja mu wierzyłam. Że też nigdy nie pomyślałam, że powodem, dla którego tak stanowczo mnie odprawił wtedy w Spale, nie była jakaś ważna choroba, brak czasu przez karierę siatkarza, a jakaś laska. Złość znów zaczęła we mnie buzować, a ja starając się uspokoić zacisnęłam mocno ręce na barierce. Patrzyłam niewidzącym wzrokiem na boisko, bo przed moimi oczami przelatywały wspomnienia. Czy to wszystko zaczęło się już po zerwaniu ze mną, czy może wcześniej, gdy jeździł na te niby zgrupowania? Jak długo mnie okłamywał i czy to robił? Wiedziałam, że jeśli chcę z nim na ten temat porozmawiać, to muszę mieć jakieś rozsądne argumenty, a tak przynajmniej twierdziła ta mądrzejsza część mnie. Mądra Ala przypominała mi, że niewiele mogę mu zarzucić. Górę nade mną brały jednak emocje i nie byłam w stanie racjonalnie myśleć. Wiedziałam, że to niedobrze, że pod ich wpływem nie powinno się nic robić, bo później się tego żałuje. Może jednak cokolwiek wyjaśnię podczas tej rozmowy? Gdyby nie złość, która była moim motorem napędowym w tej chwili, nigdy nie zdecydowałabym się na rozpoczęcie rozmowy z Bartkiem i pewnie nigdy nie skłoniłabym go do wyjaśnień. 

Z rozmyślań wyrwało mnie szturchnięcie, przez które prawie straciłam równowagę. Odwróciłam się, rozcierając ramię i stanęłam oko w oko z Miśką i Pawłem.

-No cześć. – zawołała czerwono włosa, zacierając ręce. – Szykuje się niezła zabawa, sądząc po Twoim wyrazie twarzy.

-Boże, Zośka, wiedziałam, że coś kombinujesz. – jęknęłam spoglądając z wyrzutem na blondynkę.

-Ala, to dla Twojego dobra. Faktycznie nie wyglądasz najlepiej. – starał się bronić jej Paweł.

W tej chwili w hali rozległ się gwizdek oznajmiający koniec meczu. Klasnęłam w ręce.

-Nareszcie.

-I co teraz? – zapytała Zośka. Wszyscy opieraliśmy się teraz o barierkę, obserwując, jak tłum powoli się rozrzedza. Wokół siatkarzy zebrało się bardzo dużo osób.

-Poczekam, aż będzie ich jak najmniej, a potem idę. – odparłam stanowczo, czując coś w rodzaju niepokoju.

-Może lepiej będzie jak stąd wyjdziemy. – powiedział Paweł, ale zgromiłam go wzrokiem.

-Droga wolna, ja nigdzie się nie wybieram. Możecie na mnie poczekać na zewnątrz.

-Jesteś w tej chwili niepoczytalna, możesz zrobić raczej więcej złego niż dobrego. – próbował mnie uświadomić, ale tylko jeszcze bardziej się wkurzyłam.

-Ty i Zośka powinniście się związać, oboje staracie się być na siłę moim rozsądkiem. Przynajmniej raz postąpię tak, jak chcę postąpić. Nie interesuje mnie to, czy wam się to podoba, czy nie. – powiedziałam, patrząc im w oczy.

Miśka złapała mnie za ramię.

-Chodź, bo zaraz skończy dawać autografy i pójdzie do szatni.

Spojrzałam na nią i zobaczyłam zniecierpliwienie i podekscytowanie na jej twarzy. Uśmiechnęłam się mimowolnie.

-Słuchajcie, moim zdaniem Bartek powinien zobaczyć, że nie może tak sobie bezkarnie zostawiać naszej drogiej Alicji i jej okłamywać, tak? Możecie tutaj poczekać, ja pójdę z nią.- powiedziała.

-Dwie wariatki się dobrały. – westchnął Paweł, przecierając twarz. Obróciłyśmy się na pięcie ignorując spojrzenie Zośki, która próbowała jeszcze nas zatrzymać, po czym zbiegłyśmy szybko po schodkach. Stanęłyśmy kawałek od grupki otaczającej Bartka.

-Daj mu popalić. – zaśmiała się Miśka, zacierając ręce. A ja jej zawtórowałam. Byłam piekielnie zła, ale też szczęśliwa, że mam przynajmniej jednego sojusznika. Stałyśmy tak wpatrując się w Bartka, gdy przede mną wyrosła wysoka postać Kosy.

-Myślałem, że przyjdziesz z inną koleżanką. – zaśmiał się.

-Mam więcej niż jedną koleżankę. To jest Miśka, a to Grzesiek. – uśmiechnęłam się krzywo, a potem ich zapoznałam. – Gratuluję wygranej.

-Dzięki.  Ciężko było.

-Tamta dziewczyna chyba strzela do ciebie oczami, radziłabym ogarnąć sytuację. – szturchnęła go Miśka i ukradkiem pokazała jakąś wysoką dziewczynę stojącą kawałek dalej. Kosa śmiesznie ruszył brwiami i poszedł w jej stronę. Dziękowałam w myślach Miśce, bo tłum otaczający Bartka już zniknął, chwilę i przegapiłabym moment, na który tak długo czekałam.
-Przecież ona nawet przez chwilę się na nas nie patrzyła.
-Wiem, musiałam go spławić, bo pora na Twój ruch. - wskazała mi siatkarza.

-Powodzenia. – klepnęła mnie w plecy z całej siły i usiadła kawałek dalej na krzesełku.

Stanęłam przy bandach obserwując Bartka, który pił jakiś napój, a później ruszył powoli w stronę szatni, po drodze wodząc wzrokiem po opustoszałych trybunach. Zatrzymał się jak wryty, gdy nasze spojrzenia się skrzyżowały. Schowałam ręce w kieszeniach i czekałam na rozwój wydarzeń.

Na szczęście zdziwiony Bartek nie miał zamiaru udawać, że mnie nie widzi. Z zaskoczeniem na twarzy popatrzył na mnie i nie spuszczał wzroku.

-Cześć. – powiedziałam głosem wypranym z emocji.

-Ala. – odpowiedział, zbliżając się do mnie.  W tej chwili staliśmy już jakiś metr od siebie.

-Tak mam na imię. – skwitowałam. – Masz mi coś do powiedzenia?

Spojrzał na mnie zdziwiony i zmartwiony zarazem.

-Mam cię jeszcze raz przeprosić za wszystko?

-Przyszłam tu po wyjaśnienia, nie przeprosiny. – warknęłam, czując, że już dłużej się nie opanuję.

-Nie rozumiem. – powiedział, marszcząc brwi.

-To ja ci pomogę zrozumieć. Mówiłeś, że mnie kochasz. Dziwne, że tak szastasz tym słowem.

-Ala, o co ci chodzi do cholery? – podniósł głos, idąc moim przykładem.

-O co mi chodzi? O to, że jakaś tam Natalia jest miłością Twojego życia i że nikogo nie kochałeś mocniej, ot co! Ilu dziewczynom jeszcze coś takiego powiedziałeś? – krzyknęłam. Nim się odezwał, dalej krzyczałam w jego kierunku. Nie interesowało mnie to, że reszta drużyny jego i Resovii się na nas gapią, tak samo jak pozostali ludzie na hali. Już nic mnie nie interesowało. – Trzeba mi było od razu powiedzieć, że nie jestem ci już potrzebna, bo jakaś nowa wpadła ci w oko, a nie mydlić mi oczy!

Mam już dość Bartek! Czekałam te wszystkie miesiące, na jakiś znak z Twojej strony, telefon. Chciałam się dowiedzieć, dlaczego to wszystko skończyło się, jak się skończyło, ale ty nawet nie raczyłeś zadzwonić! – wkurzona przeskoczyłam przez bandę i stojąc tuż przy nim, zaczęłam go okładać rękoma po klatce piersiowej.
– Jesteś kłamcą, perfidnym kłamcą! Powiedz coś Bartek, cokolwiek, żebym zmieniła na Twój temat zdanie!
-Przestań, nie będę z Tobą rozmawiać, jeśli nadal będziesz na mnie wrzeszczeć, Ala!

Mój wyskok zwrócił uwagę także ochrony. Gdy Bartek zdołał złapać mnie za nadgarstki i uspokoić, starałam się mu wyrwać, a chwilę później otoczyli nas panowie w żółtych odblaskowych kamizelkach. 
-Panie Bartku, niech się pan odsunie.- rozkazał jeden z nich.
-Ale to moja znajoma...
-Znajoma, czy nie znajoma, musimy dbać o pana bezpieczeństwo.
Jeden złapał mnie wpół i próbował odciągnąć od siatkarza, gdy krzyczałam, żeby mnie zostawił. Rzucałam się jak ryba bez wody, kopałam, gdy ciągnęli mnie w stronę bocznego wyjścia. Wypchnęli mnie przez drzwi na parking i zaczęli pouczać, że za to mogę dostać jakiś wyrok i mieć sprawę w sądzie. Adrenalina jednak tak buzowała w moich żyłach, że miałam ochotę przywalić temu, który próbował mnie uspokoić. Chwilę później zza budynku wybiegli Zośka, Miśka i Paweł. Ochroniarz widząc nadciągającą odsiecz, zasugerował mi jeszcze leczenie psychiatryczne, a potem zostawił nas, zamykając za sobą drzwi.

Siedziałam na asfalcie, wściekła jak nigdy dotąd. Paweł pomógł mi wstać, a ja spojrzałam na ich twarze i zobaczyłam czyste przerażenie.  

-I co? – zapytała cicho Zośka.

-I nico! Nic nie powiedział, jestem nadal tak zielona, jak byłam przed tym meczem. Jedyne, co się zmieniło, to to, że teraz będzie sobie tylko dziękował, że rozstał się ze mną, zanim sfiksowałam.

Kopnęłam zła jakąś puszkę leżącą na środku parkingu.

-Chyba nic tu po nas. Chodź lepiej, zanim dorwie nas sztab Skry i będą mieć do ciebie pretensje. -westchnął Paweł. Ruszyliśmy szybko, oddalając się od Podpromia.

-Znowu wyszłam na idiotkę. –rzuciłam, a nikt z idących obok mnie mi nie zaprzeczył.

Z drugiej strony nie czekałam na to, bo przecież wiedziałam, że mojego zachowania nie można inaczej określić. W tej chwili nie byłam już zła na Bartka, ale na siebie, że nie mogłam opanować emocji i przez to wykrzyczałam mu w twarz swoje tezy, przez co nie miałam nawet okazji wysłuchać jego obrony, a do tego nie będę mieć już raczej okazji. Nie wiedziałam nawet, czy byłoby czego wysłuchać. Po prostu nie dałam mu dojść do głosu.
-Boże, pierwszy raz mnie ochrona wyprowadziła. - jęknęłam, kiedy zaczął wracać do mnie zdrowy rozsądek i chowałam twarz w dłoniach. - Rodzice byliby ze mnie dumni.
-Nagrałam to telefonem. - zaśmiała się Miśka. - Będzie dla potomności.
-Przestań... - starałam sobie przypomnieć co wołałam do Bartka, ale nie pamiętałam już nic. - Z drugiej strony, to musiało wyglądać naprawdę zabawnie.
Zaczęłam się śmiać, a Miśka do mnie dołączyła. Paweł i Zośka obrzucili nas zdziwionym spojrzeniem.
-Może jak się postaracie, to wam wspólny pokój w psychiatryku załatwią.
Kiedy nie odpowiedziałyśmy, nadal się zaśmiewając, w końcu strach i niedowierzanie dotyczące mojego wyskoku ich opuścił i zanim doszliśmy do domu, także śmiali się z tego wszystkiego.
-Uszkodziłaś kaloryfer Pana Idealnego. - rzuciła do mnie Miśka, ledwo wciągając powietrze i powodując kolejną salwę śmiechu.Napięcie zeszło i ze mnie, nawet poczucie winy zepchnęłam gdzieś w głąb umysłu.

Miałam tylko nadzieję, że niedługo pocztą nie przyjdzie do mnie jakieś zaproszenie do sądu, za uszkodzenie ciała znanego siatkarza i zniewagę. Kiedy wchodziliśmy do windy, zadzwonił mi telefon, ale brzuch tak mnie bolał od śmiania się, że nie byłam w stanie go nawet odebrać. Rzuciłam jedynie okiem na wyświetlacz i nagle umilkłam.
-Co jest? - wyszeptała z trudem Zośka.
-Chyba będę miała okazję wysłuchać i jego argumentów. - powiedziałam, bo osobą, która się do mnie dobijała był nie kto inny, jak Bartek.

*

Witam w ten niedzielny, u mnie dość zachmurzony poranek. Ale w końcu jak weekend, to przecież pogoda nie może być ładna, dopiero jak musisz chodzić do szkoły i nie masz czasu na wyjście z domu, to słońce pojawia się wysoko na horyzoncie.

Miałam ubaw nad pisaniem tego rozdziału, naprawdę. Jeśli nie widzicie w nim nic śmiesznego, to pogódźcie się z moim dziwnym poczuciem humoru. ;) Po prostu pisanie o niepoczytalnej Ali było mega zabawą. ;)
Bartek powraca i raczej już będzie się przewijał co dwa, jeden rozdział, nie wiem jeszcze dokładnie. Tak do końca już. Nie spisałam tego, to wam nie powiem. ;) Możliwe, że wróci też jego perspektywa, którą mogliście spotkać tylko w dwóch bodajże rozdziałach na początku. :)

Jak już jedna z Was trafnie zauważyła, w ostatnim poście dziękowałam za 17 tysięcy wyświetleń, a teraz jest ich już 18. Dziękuję raz jeszcze. :) 

Jeśli czytają to jacyś maturzyści, oprócz jednej, o której wiem, że czyta, to pocieszę Was, że część egzaminu dojrzałości macie już za sobą. ;) Teraz to chyba będzie z górki?

Co do transferów do Skry... Idzie się w tym pogubić. Ostatnio czytałam, że sprawa Aleksa jeszcze nie jest zakończona, bo nie ma definitywnej decyzji, ale jego menadżer raczej jest za tym, żeby przeszedł do ligi włoskiej. Muzaj zostaje, bardzo mnie to cieszy, bo darzę go dużą sympatią odkąd napisałam opowiadanie z nim w jednej z głównych ról. ;) Misiek Bąkiewicz ma niby odejść (?), a teraz wszyscy mają nadzieję, że to Cupko odejdzie. Wredne to takie, ale rozumiem. Ja osobiście lubię Cupko, jest to siatkarz jeden z trzech, których mam autograf. ;) On jednak już pierwszy napisał o tym, że podpisał kontrakt, więc jego odejście jest chyba nierealne. Pewnie zapomniałam o części transferów... A Włodarczyk jeszcze. Ale o nim nie mam zdania, to się nie wypowiadam. :) 
W tej chwili czekam na sezon reprezentacyjny, a mianowicie mecze, bo sezon chyba już się zaczął. Oczekiwanie umilają mi zdjęcia ze Spały, wywiady i te sprawy. 
Nie mogę się doczekać, brakuje mi oglądania meczy. ;)

A już dzisiaj wieczorem finał Must Be The Music, w którym dzięki Dzikiej Karcie od RMF FM będzie brać udział zespół z mojego miasta, Fairytaleshow. Trzymam za nich kciuki. ;)

Zbieracie może te karty z Orlenu? Ja mogę się pochwalić już posiadaniem Krzysztofa Ignaczaka. :>