XVI

,,Spojrzałeś mi w oczy
I powiedziałeś, że mnie kochasz
Tylko żartowałeś?

Patrzyłam ci prosto w oczy

Sądziłam przez chwilę, że cię znam

Teraz nie jestem już tego taka pewna''

Taylor Swift - Forever& Always

Wynajem pokoju w hotelu był tylko stratą pieniędzy. Przewracałam się z boku na bok w jasnej pościeli pachnącej obcym proszkiem do prania, a za oknem było cicho, jakbym znajdowała się na jakimś pustkowiu. Nie wiedziałam, że kiedykolwiek będzie mi brakowało zgiełku miasta, który zawsze dochodził do moich uszu, gdy spałam u boku Bartka w jego mieszkaniu. Śmieszne, że kiedy przyjdzie ci coś opuścić, brakuje ci nawet tego, co kiedyś ci przeszkadzało. Zawsze miałam problem z zaśnięciem w nowym miejscu, jednak tym razem nie to było powodem mojej bezsenności. Kiedyś ktoś powiedział, że tylko człowiek bez problemów może spokojnie zasnąć. Kiedy w głowie kłębi ci się nadmiar myśli, nie jesteś w stanie odprężyć się i odpłynąć w krainę snów. A nawet jeśli ci się to uda, to i tam nie jesteś bezpieczna, bo zaraz zamiast przyjemnego marzenia sennego, pojawia się koszmar, który sprawia, że nawet na chwilę nie możesz zapomnieć o tym, w jak beznadziejnej sytuacji się znalazłaś. Po kilku godzinach, gdy już świtało,  ruszyłam do łazienki i unikając spojrzenia na swoje odbicie w lustrze, odkręciłam kurek z lodowatą wodą i z zaciśniętymi zębami weszłam w chłodny strumień. Dzięki dość niskiej temperaturze wody udało mi się odzyskać jako taką przytomność i choć ułamek rozsądnego myślenia. Oczy, wciąż podpuchnięte od płaczu spoglądały na mnie z lustra z obojętnością. Przeczesałam swoje potargane włosy, a kiedy te nie chciały się ułożyć, wrzuciłam tylko szczotkę do torby i wyszłam z łazienki, a później z pokoju bez jakiegokolwiek makijażu, ubrana w luźną bluzę i legginsy. Oddałam klucz w recepcji i zaopatrzyłam się w kubek parującej kawy w automacie przy wyjściu.

Na moich tenisówkach pozostawały mokre plamy, gdy szłam na skróty przez duży trawnik obok hotelu, za cel wędrówki obierając swoje auto. Usiadłam na siedzeniu kierowcy po załadowaniu lichego bagażu na tylne siedzenie i przy otwartych drzwiach, z nogami na asfalcie, który pokrywał parking, powoli sączyłam kawę. Kofeina nigdy na mnie za bardzo nie działała, ale miałam małą nadzieję, że utrzyma mnie w ryzach po tej nieprzespanej nocy i nie spowoduję jakiegoś wypadku.  Kiedy z żalem odkryłam, że papierowy kubek jest już pusty, zapięłam pasy i ruszyłam w drogę.  Mijałam kolejne drogowskazy w niczym niezmąconej ciszy. Blisko Rzeszowa utknęłam w korku, dlatego też z nudów włączyłam radio, jednak gdy z głośników popłynęła piosenka ,,We found love’’ Rihanny, czym prędzej je wyłączyłam. Nie miałam zamiaru umartwiać się i zaprzątać sobie głowy głupimi historiami, które tylko przypomniałyby mi o tym, co mnie spotkało.

Trochę głupio było mi tu wracać. Gdy tylko ja i ON zostaliśmy parą, czym prędzej pożegnałam Zośkę, Miśkę i Pawła, którzy towarzyszyli mi każdego dnia studenckiego życia i tak naprawdę przestałam się interesować tym, co się u nich dzieje. Dzwoniliśmy do siebie, ale po pewnym czasie nasze rozmowy skróciły się do tych kilkuminutowych, bo nie wiedzieliśmy o czym ze sobą rozmawiać. Nie wiedziałam, co tak naprawdę dziewczyny myślały o Bartku, bo nigdy nie mówiły nic na jego temat, teraz jednak wiedziałam, że jeśli tam wrócę, to pewnie usłyszę parę słów gorzkiej prawdy. Było mi to obojętne. Już wszystko było mi obojętne. Mogły mnie wyśmiać, ochrzanić czy obrazić, bo sobie na to zasłużyłam. Zakochałam się w chłopaku poznanym w Internecie jeszcze za nim spotkaliśmy się w rzeczywistości, a później układałam sobie każdą godzinę tak, aby móc spędzić z nim najwięcej czasu i chyba się w tym zatraciłam.

Gdy zadzwoniłam do mieszkania otworzył mi jakiś wysoki blondyn. Zdziwiona zmarszczyłam brwi, myśląc, czy nie pomyliłam mieszkania. Okazało się jednak, że to nowy nabytek Miśki, a czerwonowłosa zaraz wyskoczyła zza jego szerokich pleców z zaskoczeniem na twarzy. Jedno spojrzenie na mnie spowodowało, że oznajmiła mi iż ,, Kamil właśnie wychodzi’’, po czym wypchnęła chłopaka na korytarz, a mnie wraz z bagażami wciągnęła do środka. Mignęłam mi z telefonem w dłoni i  kilkanaście minut później Zośka wzięła dzień wolny w pracy, a potem obie wnikliwie na mnie spoglądały, gdy powiedziałam, że musiałam się wyprowadzić. Szanowały jednak to, że nie chcę mówić nic więcej, oraz zaczęły mnie zapewniać, że wcale nie są złe, że tak nagle przyjechałam, bo bardzo za mną tęskniły. Widziałam, że mówiły prawdę, ja sama czułam, że też brakowało mi ich uśmiechniętych twarzy i głupich żartów. Zajęłam pokój z czasów studenckich i przez chwilę miałam wrażenie, że nadal studiuję tę grafikę na wydziale dziennikarskim i żyję sobie nudnym życiem mola książkowego, pozbawionego znajomych wyrzutka społeczeństwa.  Dziewczyny nie dopytywały się, co się stało, a ja pamiętając jak wyglądałam w hotelowym lustrze, wiedziałam, że nie chcą kopać leżącego. Przez cały dzień słuchałam ich opowiadań, gdzie pracują i co robią w wolnym czasie, dziękując Bogu za takie przyjaciółki, które potrafią zająć Twoją głowę czymś innym, gdy masz na głowie masę problemów. Kiedy jednak przyszła pora spania, znów przewracałam się we wszystkie możliwe strony, bo to, co udawało mi się jako tako zepchnąć gdzieś w zakątek umysłu, wróciło do mnie ze zdwojoną siłą. Nalałam więc wody do wanny i z ulgą zanurzyłam się w ciepłej wodzie.

<teraźniejszość>

I tak właśnie wróciliśmy do punktu wyjścia. Woda już dawno utraciła swój temperaturę, a ja trzęsłam się lekko przy byle jakim ruchu. Nie miałam już czego wspominać, z resztą nie chciałam. Nie znalazłam odpowiedzi, dlaczego stało się jak się stało. Nie zauważyłam niczego, co mogłoby zwiastować o nadchodzącym nieszczęściu. Widziałam same skutki, brakowało przyczyn. Miałam już jednak dość myślenia o NIM, cały czas starając się nawet w dialogach z samą sobą nie wspominać jego imienia, bo za każdym razem widziałam jego twarz, tę kiedy jeszcze było dobrze, a później lód w jego niebieskich oczach, zaledwie dzień wcześniej. Moje kanaliki łzowe nie nadążały z produkcją łez i odmówiły współpracy, dzięki temu nie wyglądałam w tej chwili jak królik, a moje oczy nie miały nawet śladu zaczerwienienia.

Pukanie do drzwi rozproszyło moje myśli.

-Ala, wszystko w porządku? – usłyszałam głos Zośki.

-Tak, już wychodzę.

Wytarłam się szorstkim ręcznikiem i ubrana w pidżamę, opuściłam pomieszczenie, po drodze do pokoju zapewniając moją przyjaciółkę, że jest ok. i idę spać. Nie wiem, czy w podświadomości przekonałam samą siebie do tego, że nie chcę jej okłamywać, ale faktycznie po przyłożeniu głowy do poduszki odpłynęłam. Wreszcie.

Rano obudziłam się późno, a moja pierwszą myślą było ,, to już drugi dzień’’. Drugi dzień od kiedy jestem sama. Odetchnęłam głęboko i ubrałam się szybko, myśląc o głupotach, żeby tylko oczy nie zaszkliły mi się przed śniadaniem, bo gdybym się rozkleiła, to nie uniknęłabym rozmowy na temat powodu mojego powrotu, a nie byłam chyba jeszcze na nią gotowa. Nie chciałam znów być ofiarą losu, o którą wszyscy muszą się troszczyć, bo zginie w gąszczu ludzi. Gdybym była zwierzęciem, zasada doboru naturalnego już dawno by podziała. Słabsze osobniki giną, a te silniejsze przystosowują się do warunków,

Ja zapewne należałabym do tej pierwszej grupy. Choć w środku miałam ochotę wyć, zalewać się hektolitrami łez i drapać ściany, a potem na kolanach pójść gdziekolwiek ON się teraz znajduje i błagać go o powrót, musiałam założyć maskę opanowanej, smutnej lecz pogodzonej z losem Ali. Nie chciałam współczucia. Nie chciałam też zrobić z siebie debilki. Nie upadłabym aż tak nisko, aby wrócić tam, gdzie mnie nie chcą.  To, że tym razem osobą, która nie chce przebywać w moim towarzystwie nie jest jakiś znajomy Miśki czy Zośki, a ON, bolało jednak dużo bardziej.

W sumie powinnam już być do tego przyzwyczajona. Nigdy nikt nie interesował się moją opinią, tym czy sobie poradzę, oprócz rodziny i trójki przyjaciół. Wydaje mi się, że nawet ci pierwsi odetchnęli z ulgą, gdy tylko opuściłam rodzinne gniazdo, bo problem jakim byłam, nie spoczywał już na ich barkach.

Myślałam, że ten związek był czymś, co w końcu mi się w życiu udało, bo nigdy nie mogłam pochwalić się zbyt wieloma osiągnięciami, a wyszło jak zawsze. W środku czułam się jak śmieć, a dodatkowo musiałam przyznać się do kolejnej porażki. O ile wcześniejszymi nie zawracałam sobie głowy, bo byłam do nich przyzwyczajona, to jednak tum razem czułam się, jakbym byłą tamtą ramką w JEGO domu, którą rozbiłam. Po prostu wziął mnie w swoje ogromne dłonie i cisnął z premedytacją na podłogę, a ja rozprysłam się na tysiące kawałeczków i nie potrafiłam złożyć się w całość.

Jadłyśmy śniadanie w ciszy, którą przerwała czerwono włosa.

-Możesz podać mi karton z sokiem?

Popatrzyłam w jej stalowe oczy i wyprostowałam rękę siedząc na krześle w maleńkiej kuchni, w której tak często miałam zwyczaj siedzieć i podałam jej to, o co mnie poprosiła.

-Spotkasz się z Pawłem, czy ma przyjść do nas? – zapytała mnie, gdy nalewała sobie soku do szklanki.

-Powiedziałyście mu? – westchnęłam niemrawo, wiedząc jednak, że ten fakt prędzej czy później będzie miał miejsce.

-Nie chciałam trzymać tego w tajemnicy. Przyjechałaś, więc wydawało mi się, że lepiej, kiedy dowie się w ten sam dzień, a nie gdy spotka cię na mieście.

-Miałam zamiar z nim pogadać. – wymieniły spojrzenia. – Naprawdę.

-W takim razie bardzo dobrze, bo ma wpaść po południu.

-Myślałam, że mam jakiś wybór, a wy już go zaprosiłyście. – uśmiechnęłam się krzywo, przełykając nerwowo ślinę.

-Nie wiem, co się stało Ala, ale wiesz, że zawsze możesz nam o wszystkim powiedzieć. Naszej trójce.

-Wiem, dlatego tu jestem. Tylko wy traktujecie mnie poważnie i macie ochotę wysłuchiwać moich żalów.

Wstałam do stołu i poszłam do pokoju, gdzie sięgnęłam po torbę sportową. Gdy ubierałam buty, Zośka wsadziła głowę do przedpokoju.

-Idę popływać.  – odpowiedziałam jej, widząc jej pytające spojrzenie, a potem założyłam słuchawki i włączyłam odtwarzacz mp4. – Powiedźcie Pawłowi, że za godzinkę wrócę.

Wybiegłam z budynku i powoli ruszyłam tak znajomymi rzeszowskimi ulicami, z rękoma w kieszeniach i jakieś smętnej piosence rozbrzmiewających w moich uszach.

*

Na początku chciałam podziękować za rosnącą liczbę obserwujących. Nieświadoma sobie wchodzę na bloga... a tu trzydziestka! Nigdy nawet nie pomyślałam, że tyle osób będzie czytać to, co napiszę z nudów. ;)
Wczoraj mój blog został wyświetlony aż 1 100 razy. Średnio zawsze mam 300 wyświetleń, dlatego troszkę nie byłam na to przygotowana. 

Już sobota, więc pora zabrać się za coś, od czego się migałam, a mianowicie zadania z matmy. O zgrozo, jest ich chyba z pięćdziesiąt. Ważne, że wtorek, środę i czwartek mam wolną z powodu matur. Błoga wolność i zero niemieckiego. :>

A wam jak mija czwarty dzień majówki?

Na farby już patrzeć nie mogę. Dobrze, że mieszkanie maluje się raz na kilka lat. ;)

Aleks polubił na tt moje dwa tweety. Uwielbiam kolesia, niech nie opuszcza Skry, bo strasznie będzie mi go brakować.

A wracając na zakończenie do kolejnych rozdziałów, będą one podobnej długości do tego, bo rezerwy już mi się skończyły i nie mam aż tyle czasu, żeby pisać kilka stron więcej. :) Delikatnie zasugerowałam, że właśnie przeszliśmy do teraźniejszości. Nie byłam pewna, czy wszyscy to zauważą. W prologu Ala siedziała w wannie a teraz z niej wychodzi. Najdłuższa kąpiel świata. ;)

Jeśli ktoś chce informować mnie o nowych postach, zapraszam do zakładki ,,Zostaw swój adres'', tak samo jeśli ktoś chce po prostu podzielić się ze mną swoim adresem. Gdyby ktoś chciał, abym go informowała, to możecie też mi dać o tym znać. :)