XV

,,Nie ma światła, nie ma światła w twoich jasnych, niebieskich oczach

Nigdy nie przypuszczałam, że światło dnia może być tak brutalne

Nie można wybrać, co zostanie, a co przeminie

A zrobiłabym wszystko, by sprawić, byś został''

Florence And The Machine - No light No light

Wydawało mi się, że wszystko jest na swoim miejscu, tak jak to sobie wymarzyłam. Ta cała sprawa z telefonem do matki nie miała drugiego dna, a nieobecność Bartka na moich urodzinach także była uzasadniona. Wróciliśmy więc do Bełchatowa w dobrych nastrojach. A przynajmniej ja w takim byłam. Kiedy po zrobieniu zakupów rozpakowywaliśmy je w domu, Bartek był jakiś nieswój. Zauważyłam to, ale połączyłam to z faktem, że następnego dnia wyjeżdża do Spały, a później na Ligę Światową  i nie będziemy się już tak widywać, dlatego nie naciskałam.

W milczeniu spoglądałam, jak się pakuje i pomagałam mu. Ostatni wspólny wieczór spędziliśmy przed telewizorem i jakąś błahą komedią. Kiedy już położyliśmy się spać, przewracałam się z boku na bok nie mogąc zasnąć. Świadomość, że już następnego ranka Bartek wyjedzie i znowu zostanę sama w praktycznie obcym mieście, jak wyrzutek społeczeństwa, była okropna. Okropne było też to, że czekała mnie perspektywa nudnych dni, wszystkich podobnych do siebie i pozbawionych kolorów. Co prawda rodzice i przyjaciółki zapraszały mnie do siebie, żebym się nie nudziła, może skorzystam z ich propozycji? Niestety obecność jakiekolwiek osoby nie zastąpi mi tej, która w tej chwili leżała tuż obok mnie na sąsiedniej poduszce. Westchnęłam i wygięłam usta w podkówkę. Chwilę później poczułam jak jego ramiona mnie obejmują. Pocałował mnie w ramię.

-Też nie chcę wyjeżdżać. – szepnął mi do ucha. Zdziwiona obróciłam się, tak że spoglądaliśmy sobie w oczy.

-Skąd wiedziałeś…

-Nie wzdychasz bez powodu. – odpowiedział mi na pytanie zanim je dokończyłam. – Poza tym, znam cię na wylot.

-Znamy się trochę ponad rok, myślisz, że to możliwe?

-A czemu nie? – jego niebieskie oczy błysnęły do mnie radośnie, zauważyłam to mimo panującego w pomieszczeniu półmroku.

-Nie wiem. Przeważnie trzeba pobyć z kimś dość długo, żeby móc coś takiego powiedzieć.

Wciąż spoglądałam mu w oczy i zalała mnie fala smutku.

-Kurczę, nie chcę, żebyś wyjeżdżał.

-Co zrobić, taka praca. – odpowiedział mi z przymkniętymi oczami. – Będziesz mnie odwiedzać, ja będę cię odwiedzał. Damy radę.

-Co ja będę bez ciebie robić sama? –zapytałam, ale mój rozmówca już cicho pochrapywał. Ze ściśniętym gardłem wtuliłam się  w jego tors i powoli napięcie ustąpiło, zastąpione spokojnym snem.

Kiedy ostatni raz się pocałowaliśmy i obserwowałam, jak odjeżdża, nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Nie minęło nawet pięć minut, a ja już nie miałam do czego dążyć i odliczałam dni do końca sezonu. Wróciłam do pustki mieszkania i snułam się po nim godzinami. Robiłam sobie spacery po Bełchatowie, wycieczki samochodowe, ale nie miałam się do kogo odezwać. Co prawda Zośka i Miśka cały czas do mnie dzwoniły, ale były daleko.

Dlatego też odebrałam dzwoniący telefon, z szerokim uśmiechem na twarzy, bo na wyświetlaczu zobaczyłam imię tego, za którym tak tęsknię. Rzuciłam się na kanapę i założyłam nogi na oparcie, gotowa na długą rozmowę. Rzadko do mnie dzwonił, bo po treningach był padnięty, a poza tym i u mnie i u niego nic ciekawego się nie działo.

-Czeeeść. – zawołałam do telefonu.

-Cześć.

-Co tam? – zadałam może głupie pytanie, ale naprawdę nie miałam pomysłu, co mogę powiedzieć. Mój rozmówca jakoś nie kwapił się do rozmowy.

-Będę miał wolne jutrzejsze popołudnie. Mogłabyś przyjechać? Chciałbym z Tobą pogadać.

-Pewnie, będę po obiedzie.

-Świetnie. Muszę kończyć, zaraz gdzieś idziemy.

-Oh. Ok. To pa. – nie potrafiłam ukryć zawodu. Byłam przygotowana na jakaś dłuższą rozmowę, nie na trzy czy dwa zdania z jego strony.  Ten krótki telefon tylko sprawił, że bardziej nie mogłam się doczekać wyjazdu do Spały. Godziny do końca dnia wlokły się niemiłosiernie, w nocy znów nie mogłam zasnąć. Wstałam wczesnym rankiem. Szybkie spojrzenie na zegarek uświadomiło mi, że mam przed sobą jeszcze kilka nudnych godzin aż będę mogła zapakować się do samochodu i pomknąć niezbyt szybko, patrząc na ich stan, polskimi drogami. Nie chciałam siedzieć bezczynnie i bębnić palcami o stół, jak to robiłam po zjedzeniu śniadania, dlatego zabrałam kostium i ręcznik, wszystko wpakowałam do torby i pobiegłam na pływalnię.

Zniecierpliwiona wzięłam rozbieg i wskoczyłam do basenu na główkę, a później pomknęłam do końca toru kraulem. Ponieważ nie miałam nic ciekawszego do roboty, zrobiłam kilkanaście długości basenu, a później z lubością wciągając zapach chloru unoszący się w pomieszczeniu, powoli poszłam do szatni, gdzie po krótkim prysznicu ubrałam się i ruszyłam do domu.

Kiedy wreszcie nadeszła upragniona godzina, zapięłam pasy i położyłam dłonie na kierownicy. Drogę  umiliło mi moje ulubione radio. Jedna z ostatnich piosenek wciąż rozbrzmiewała w mojej głowie, gdy szłam powoli w stronę ośrodka. Powietrze było świeże i lekkie, ptaki radośnie ćwierkały, a słońce łagodnie wyglądało zza wysokich budynków i prześwietlało korony drzew. Tak pięknej pogody nie było od dawna. A może to ja jej nie dostrzegałam? Bez Bartka wszystko było nijakie, a teraz każdy krok przybliżał mnie do mojego kochanego wielkoluda. Na jednej w ławek już zobaczyłam charakterystyczną, znajomą mi postać, na której widok szybciej zabiło mi serce. Podeszłam do niego z uśmiechem na twarzy. 

Na początku myślałam, że mnie nie zauważył. Wtedy jednak podniósł głowę, a nasze spojrzenia spotkały się. Był jakiś inny, jakby coś go trapiło.

-Dzięki, że przyjechałaś.- powiedział, całując mnie lekko w policzek.

-Nie ma za co. – odpowiedziałam wolno, badawczo się mu przyglądając. Stałam tak przed nim,  czekając aż powie coś więcej, chyba jednak nie miał zamiaru tego zrobić. – Coś się stało Bartek?

W jego spojrzeniu było coś takiego, że wiedziałam, że nie wszystko jest w porządku. Jego niebieskie tęczówki były zimne jak lód, pozbawione radości czy jakichkolwiek emocji. Starałam się wyczytać z nich, co jest grane.

-Mi możesz powiedzieć. – dodałam, kiedy on pocierał dłonią swój kark. Dopiero teraz skojarzyłam, że podczas naszej rozmowy telefonicznej był jakiś taki zwięzły, oficjalny. Już myślałam, że się nie odezwie, gdy westchnął.

-Dużo ostatnio myślałem.

-O czym?

-O nas. – w tej chwili mój żołądek zawiązał się w supeł. Ręce zaczęły mi się trząść, więc włożyłam je do kieszeni bluzy. Nie wiedziałam, o co mu chodzi, miałam tylko nadzieję, że nie zrobi jednego. On jednak jak w najgorszych koszmarach spojrzał na mnie ze smutkiem w oczach. – Chyba musimy się rozstać.

Jego słowa były jak uderzenie pięścią. Z niedowierzaniem popatrzyłam na jego twarz, modląc się, żeby to był tylko sen. Niestety dobrze wiedziałam, że to nie kolejny koszmar, a rzeczywistość.

-Dlaczego? – zapytałam tylko, walcząc ze sobą, aby nie mazgaić się tuż przed nim.

-Możemy zostać przyjaciółmi.

-Nie chcę być Twoją przyjaciółką do cholery! – krzyknęłam, nie interesując się tym, że przechodzący ludzie dziwnie na nas patrzą. Czułam się okropnie, ale smutek zastąpił gniew. – Nie mogłeś wymyślić czegoś bardziej oryginalnego? Dlaczego zawsze musicie gadać tę głupią formułkę, myślisz, że to pomaga? Wcale nie czuję się teraz jakoś o niebo lepiej.

-Przepraszam, tak po prostu będzie lepiej, dla ciebie i dla mnie. Nie pasujemy do siebie.

-Na moje miejsce jest przecież milion innych, prawda? – zapytałam gorzko, kurczowo ściskając pasek torebki zawieszonej na ramieniu.

-To nie tak.

Stałam tam jak wrośnięta w ziemię.

-Możesz mieszkać u mnie, dopóki nie wrócę.

-Powiedz mi tylko dlaczego.

Uciekł spojrzeniem, a ja czułam, że tama, którą sobie postawiłam za chwilę przestanie istnieć. Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam powoli ścieżką, którą przyszłam, starając się mieć wysoko podniesioną głowę. Odejść z klasą. Nie chciałam, żeby zaraz ulitował się na płaczącą, trzęsącą się Alą i zmieniał zdanie, ponieważ zauważy, że jestem totalną sierotą, niedorajdą, która bez niego w życiu już się nie odnajdzie. Czasami zastanawiałam się, jak mogłam istnieć bez niego u boku, teraz czułam się jakby ktoś wyrwał mi jakiś narząd, bez którego nie przeżyję ani sekundy. Kiedy tylko upewniłam się, że znikłam mu z pola widzenia, łzy pociekły mi strumieniami po policzkach. Zaczęłam z trudem łapać powietrze, oddychając szybko i płytko, jak po długim biegu, a potem trzęsącymi się rękoma znalazłam w torebce klucze i dostałam się do wnętrza auta. Gdy już jego drzwi się za mną zamknęły, oparłam głowę o kolana i siedząc tak fotelu kierowcy głośno szlochałam, marząc, żeby był tuż obok i mnie pocieszył. Zawsze w takich momentach był przy mnie, mogłam się od niego przytulić. Cały czas miałam wrażenie, że zaraz przyjdzie i usiądzie na siedzeniu pasażera, obejmie mnie i powie, że wszystko będzie dobrze. Tym razem jednak wiedziałam, że nic już dobrze nie będzie. Nie mogło, bo po prostu nie wyobrażałam sobie czegokolwiek, kolejnego dnia bez Bartka.

Nie wiem ile siedziałam w środku, kiwając się w przód i w tył. Kiedy jako tak się uspokoiłam, ruszyłam w drogę powrotną. Ostatni rzut oka na spalskie budynki sprawił, że poczułam się jeszcze gorzej. Wydawało mi się, że przechodzący się w oddali ludzie wiedzą o moim upokorzeniu. Samo patrzenie na okolicę bardzo mnie bolało, bo miałam świadomość, że gdzieś tam jest ten, który tak rozjaśnił moje życie, a teraz wykręcił żarówkę i pozostawił w pustym pokoju pogrążonej w głębokiej ciemności. Tym razem radio pozostało wyłączone, bo słuchanie kiczowatych piosenek o miłości nie było czymś, na co miałam ochotę przy obecnym stanie psychicznym.

Weszłam do mieszkania, a potem na samym środku pokoju położyłam walizkę, do której szybko zgarniałam wszystkie swoje rzeczy. Wrzucałam je byle jak, byleby tylko dopiąć suwak. Kilka przeciągnięć, wszystkie zamki błyskawiczne były już zasunięte. Na stoliku została już jedna rzecz, której mogłam być właścicielką, ale tak naprawdę była ona nasza wspólna. Pogładziłam palcami drewnianą ramkę, w którą obramowane było nasze wspólne zdjęcie i przełykając łzy położyłam ją tam, gdzie powinien znajdować się blat stolika. Obraz świata, gdy płaczesz jest raczej daleki od ostrości, dlatego źle wymierzyłam i chwilę później szkło już rozprysło się po podłodze. Przetarłam oczy i schyliłam się, by pozbierać to, co z nas zostało. Ta ramka tak naprawdę przestała mi przypominać wyłącznie przedmiot, czułam się, jakbym w rękach trzymała nasz związek, a raczej to, co z niego zostało. Położyłam zdjęcie na stoliku, a odłamki wrzuciłam do kosza. Obejrzałam jeszcze raz mieszkanie, a potem zgasiłam światło i wyszłam przed drzwi. Trzęsącymi dłońmi odnalazłam w kieszeni klucze i włożyłam je w zamek. Przekręciłam z niechęcią, mając wrażenie, że za tymi drzwiami pozostawiłam całe swoje szczęście, wszystko, na czym mi zależało. Kiedy jednak drzwi były już zamknięte na cztery spusty, wybiegłam z budynku jak najszybciej, uciekając przed falą wspomnień. Starałam się nie myśleć, aby tylko zatrzymać cały ten ból z daleka i móc racjonalnie przemyśleć co dalej. Zrobiło się już ciemno, gdy podjechałam do jednego z większych miast kawałek dalej i wynajęłam hotel. Bagaże pozostawiłam w samochodzie. Musiałam się tylko przespać, aby w jako takim stanie wstać rano i zasiąść przed kierownicą. Nie chciałam tłuc się po nocy, nie byłam nawet w stanie. Nie miałam zamiaru korzystać z łaski Bartka i mieszkać nadal w jego mieszkaniu, bo nie byłabym w stanie nawet zmrużyć tam oka, każdy mebel przypominałby mi, co utraciłam.

Nadal nie mogłam uwierzyć w to wszystko. Czy coś zrobiłam nie tak? Jeśli to nie moja wina, dlaczego tak nagle stwierdził, że nie chce ze mną być? Myślałam, że jestem dla niego tak ważna jak on dla mnie, najwidoczniej się przeoczyłam. Oczy piekły mnie od płaczu, ale ani jedna łza już nie popłynęła. 

I nie popłynie. Co z tego, że najważniejsza osoba Twojego życia tak po prostu pewnego dnia dochodzi do wniosku, że bycie z Tobą nie ma sensu. Zawsze byłam dziewczyną, która nadmiernie użalała się nad sobą, więc w głowie pojawiła się jedna wizja:  płacz, zgrzytanie zębów, zajadanie się nutellą leżąc na podłodze w Kurkowej koszulce i wspominanie dobrych chwil, oraz szukanie powodu tej całej sytuacji. 

Kiedy nie wiesz, co ze sobą zrobić, najlepiej jest uciec gdzieś, gdzie znajdzie się ktoś, kto cię zrozumie i pocieszy. Ja miałam raczej okrojony wybór, bo i grono moich przyjaciół było wąskie.

*

Nadeszło! Nawet nie wiecie jak się cieszę, że w końcu dobiłam do sedna opowiadania, czyli tego zdarzenia wspomnianego po części w prologu. Kolejny rozdział będzie zawierał kawałek wspomnienia, a później już jedziemy z teraźniejszością. :) 

Nie pytam Was o opinie na temat rozdziału, bo na pewno z chęcią je wyrazicie i bez mojej zachęty. ;)

Pokoik już pomalowany. Co prawda zamiast czerwieni wyszedł malinowy, ale także jestem zadowolona. Jakoś tak inaczej się teraz pisze z tego pokoju.

Rezerwy już się skończyły, całkowicie. Nie mam napisanego nawet jednego zdania z rozdziału XVI. Módlcie o natchnienie dla mnie i swobodny dostęp do komputera, co może być trudnością zważywszy, że cała rodzinka w komplecie. ;)

Mam nadzieję, że u was jest piękniejsza pogoda niż u mnie. Gdzie to słońce, gdzie? Od rana leje.

Nawiążę jeszcze do wczorajszego meczu. Tak mi szkoda Pique. Samobója chyba nikt mu nie pozazdrości, ale ja osobiście lubię tego faceta i kurczę, musiał się okropnie czuć, w ten sposób pogłębiając porażkę swojej drużyny.

I jeszcze jedno. Jeśli ktoś ma ochotę zareklamować swojego bloga  w moim komentarzu to proszę, aby robił to dyskretniej. Naprawdę komentarze zaczynające się od adresu bloga a później jednym słowem nawiązujące do treści rozdziału mnie nie interesują, bo i tak na złość sobie i światu nie zajrzę. ;)
Może założę taką podstronę, raj dla spamu? ;)